هیپارکوس به آرامی در محور خود می‌چرخید و چندین بار آسمان را در شیب‌های مختلف اسکن نمود. این نخستین آزمایش فضایی بود که به اختر‌سنجی دقیق و اندازه‌گیری موقعیت اجرام آسمانی اختصاص داشت.
ماهواره تا سال ۱۹۹۳ فعال باقی ماند و اندازه‌گیری‌های با دقت بالا از درخشندگی ذاتی، حرکات مناسب و اختلاف منظر ستاره‌ها را امکان‌پذیر ساخت. با ترکیب داده‌های هیپارکوس با اندازه‌گیری‌های شدت شعاعی از طیف‌سنجی، اخترفیزیک‌دانان توانستند تمام شش کمیت موردنیاز برای تعیین حرکت ستارگان را محاسبه کنند.
کاتالوگ هیپارکوس شامل بیش از ۱۱۸ هزار و ۲۰۰ ستاره در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. در همان زمان کاتالوگ تایکو با دقت پایین‌تر و بیش از یک می‌لیون ستاره نیز به انتشار رسید.
هیپارکوس زوایای بین ستارگان کاملا جدا شده را اندازه‌گیری کرد و تغییرات روشنایی آن‌ها را که از یک رصد به رصد دیگر متغیر بود، ثبت نمود. هر ستاره انتخاب‌شده برای مطالعه در طول چهار سال حدود صد بار مورد بازدید قرار گرفت.
