کد خبر: 285360

تاریخ انتشار کردن: پنجشنبه 23 مرداد 1404 – 14:35

به نقل از بهداشت نیوز، روشْنی دِوی (Roshni Devi)، زنی ۷۰ ساله از هند، با ورود به دنیای وزنه‌برداری، نه تنها بر محدودیت‌های آرتروز زانو تسلط کرده، بلکه به نمادی از الهام و استقامت تبدیل شده است. داستان او نشان‌دهنده قوت اراده و تأثیر شگفت‌انگیز ورزش بر کیفیت زندگی است.

روشْنی که در ۶۸ سالگی با تشخیص آرتروز در هر دو زانو با مشکلات حرکتی شدیدی روبه رو می بود، وقتی ایستادن، راه رفتن و بالا رفتن از پله‌ها را غیرممکن می‌دید. اما با تشویق پسرش، او قدم به باشگاهی گذاشت که زندگی‌اش را برای همیشه تحول داد. اکنون، با گذشت دو سال، او روزانه تمرینات ددلیفت ۶۰ کیلوگرمی، اسکوات ۴۰ کیلوگرمی و لگ پرس ۱۰۰ کیلوگرمی انجام می‌دهد! و حتی با لباس سنتی در باشگاه تمرین می‌کند.

آغازی با قدم‌های کوچک/ ارامش، کلید پیروزی روشْنی

برخلاف فکر رایج که تمرینات باشگاهی برای سالمندان مبتلا به آرتروز خطرناک است، روشْنی با تمرینات ساده اغاز کرد: یادگیری نحوه نشستن صحیح، انجام اسکوات با وزن بدن و تحکیم اعتدال. در ابتدا، حتی راه رفتن روی تردمیل برایش چالش‌برانگیز می بود. اما با ارامش و پشتکار، بدن او کم کم جواب داد؛ سفتی و گرفتگی مفاصل افت یافت، حالت بدنش بهبود اشکار کرد و مطمعن به نفسش روز به روز زیاد تر شد.

پزشکان پافشاری می‌کنند که وزنه‌برداری در سنین بالا، برخلاف باور عمومی، می‌تواند به تحکیم عضلات و افزایش تراکم استخوان پشتیبانی کند. این کار سختی روی مفاصل را افت داده و از آن‌ها محافظت می‌کند. برای روشْنی، بلند کردن وزنه‌های سنگین‌تر نه تنها به زانوهایش صدمه نزد، بلکه آن‌ها را نیرومندتر کرد. به حرف های پزشکان، او به هیچ دارویی نیاز ندارد و فقط باید ورزش را ادامه دهد.

پیروزی روشْنی نه بخاطر شدت تمرینات، بلکه به علت ارامش و تداوم اوست؛ که هر روز، حتی در روزهایی که کم‌انرژی می بود، در باشگاه حاضر می‌شد. مربیانش می‌گویند که این ضمانت روزانه، استقامت او را ساخت و نحوه عکس العمل بدنش به درد را تحول داد.

“مادر وزنه‌بردار” و الهام‌بخشی به دیگران 

روشْنی که اکنون با لقب “مادر وزنه‌بردار – Weightlifter mummy” شناخته می‌بشود، نه تنها درد مفاصل را پشت سر گذاشته، بلکه استقلال و عزت نفس خود را بازیافته است. او می‌تواند بدون هراس از افتادن راه برود، با نوه‌هایش بازی کند و حتی مجدد چهارزانو بنشیند. خودش می‌گوید: «حس می‌کنم از ۶۰ سالگی‌ام جوان‌ترم.»

پزشکان با اشاره به داستان روشْنی، پافشاری می‌کنند که ورزش برای افراد مبتلا به آرتروز، اگر با نظارت پزشکی و پیشرفت تدریجی انجام بشود، نه تنها بی‌خطر است، بلکه الزامی است. مقصد این است که بدن به قدر کافی قوی بشود تا بدون نیاز به مُسکن حرکت کند.

داستان روشْنی دوی یادآور این است که سن، بیماری یا محدودیت‌ها نمی توانند مانع بازآفرینی زندگی شوند. او با بلند کردن هر وزنه، نه تنها بدنش را تحکیم می‌کند، بلکه به هزاران نفر مشخص می کند که با اراده و نظم، هر چیزی امکان پذیر.

منبع: 

خبرآنلاین

timesofindia