وقتی پیر می‌شویم یا فرزند داریم، گمان می‌کنیم دوران دوستی و دوستیابی به پایان رسیده است. اما پیوند دوستی مزایای فراوانی دارد که حفظ ارتباطات را در تمام مراحل زندگی ضروری می‌سازد. چگونه می‌توان با مشغله‌های فراوان و خستگی ناشی از سن، در بزرگسالی دوستان جدید یافت؟
این یک واقعیت ناگزیر است که یافتن دوست در دوران بزرگسالی دشوار است. درخواست دوستی از یک بزرگسال دیگر، فرد را در موضعی آسیب‌پذیر قرار می‌دهد. علاوه بر این، در بزرگسالی کمتر با افراد تازه آشنا می‌شویم. در جوانی، مدرسه و دانشگاه فرصت‌های فراوانی برای آشنایی فراهم می‌کنند، اما بزرگسال ساعت‌ها در کار مشغول است، از طرد شدن می‌ترسد و به راحتی به کسی اعتماد نمی‌کند. تمام این عوامل باعث می‌شود دوستیابی در بزرگسالی چالش‌برانگیز باشد.
با این حال، اگر برای گسترش دایره دوستان وقت و انرژی بگذارید، نتیجه را خواهید دید. دوستی از نظر روانی و جسمانی سودمند است و فشاری که بر شریک عاطفی وجود دارد را کاهش می‌دهد. چرا؟ ما فکر می‌کنیم همسر باید منبع الهام، شریک جنسی، والد فرزندان و بهترین دوست ما باشد، در حالی که دوستان می‌توانند نیازهایی را برآورده کنند که شریک عاطفی نمی‌تواند.
🔗 بیشتر بخوانید: مقصد زندگی چیست؟ دیدگاه ۴۲ متفکر و چهره الهام‌بخش تاریخ
در این مقاله روش‌هایی برای یافتن دوست در دوره‌های مختلف بزرگسالی را بررسی می‌کنیم.
دوستیابی در جوانی (دهه ۲۰ زندگی)
دهه ۲۰ زندگی، بهترین زمان برای تأمل در سبک دوستیابی شخصی است. یعنی بررسی کنید که آیا شما فردی هستید که به دیگران ملحق می‌شود یا آغازگر ارتباطات است. اگر ملحق‌شونده هستید، به طور فعالانه به جستجوی فعالیت‌ها یا رویدادهایی بپردازید که توجه شما را جلب می‌کنند. اگر آغازگر هستید، خودتان برای شکل‌دهی دورهمی‌ها پیشقدم شوید؛ مثلاً دو نفر را دعوت کنید و از آن‌ها بخواهید هر کدام دو نفر دیگر را همراه بیاورند. مهم نیست در کدام دسته هستید؛ نکته کلیدی انجام تلاش آگاهانه برای یافتن دوست است. سپس به سبک دوستیابی خود بیندیشید تا بهترین رویکرد را پیدا کنید.
در محل کار با افراد زیادی ملاقات می‌کنید که خودشان شما را به ارتباطات جدید می‌کشند؛ چون مجاورت با دیگران، راه عالی برای دوستیابی است. شاید با همکاران دوست نشوید، اما آن‌ها می‌توانند واسطه ارتباط با دوست آینده‌تان باشند. دهه ۲۰ زندگی دوره‌ای است که این روابط را پرورش می‌دهید تا در آینده از آن‌ها بهره‌مند شوید. اگر اتفاقی با دوست یا هم‌اتاقی همکار روبرو شدید، نگران نباشید که از این فرصت برای آشنایی استفاده کنید. هر حال، کسی باید ارتباط را آغاز کند و آن شخص می‌توانید شما باشید. انسان بدون اینکه بداند، کنترل زیادی بر زندگی اجتماعی خود دارد و می‌تواند تصمیم بگیرد شجاع باشد و قدم اول را بردارد.
🔗 بیشتر بخوانید: بلایند دیت و هر چیزی که باید درمورد آن بدانید_دیدانگار
اگر به شهر یا محله جدیدی نقل مکان کرده‌اید، در اپلیکیشن‌های محلی و دورهمی‌های محله‌ای شرکت کنید. در این محیط‌ها، دیگران هم مانند شما حس شگفتی و ناآشنایی دارند، اما ورود در این فرآیند می‌تواند شما را با افرادی آشنا کند که فکر نمی‌کردید پیدا کنید.
دوستیابی در دوران والدگری
فرزندآوری سختی‌های زیادی به والدین تحمیل می‌کند و باعث می‌شود همیشه خسته باشند. این موضوع دعوت کردن افراد جدید به زندگی شلوغ والدین را دشوار می‌سازد. با این حال، ماه‌های اولیه فرزندآوری، دورانی است که والدین را به شدت از جامعه جدا می‌کند. اگر مادر تنها باشد، شرایط سخت‌تر است. مادر در ماه‌های اول پس از زایمان نیاز دارد با کسی در ارتباط باشد و تجربیات، امیدها و نگرانی‌هایش را به اشتراک بگذارد.
🔗 بیشتر بخوانید: اهمیت ندادن به فکر دیگران؛ چرا و چطور؟
برای این دوره، گزینه‌های راحت و دسترس‌پذیر را در نظر بگیرید؛ مثلاً والدینی که در پارک و زمین بازی کودکان می‌بینید، دوره‌های والدین گروهی و موارد مشابه. ممکن است روزهایی که بیرون می‌روید، متوجه شوید بارها با یک گروه والد و فرزند روبرو می‌شوید که در مسیر روزانه شما قدم می‌زنند. راحت‌ترین کار این است که هنگام روبرو شدن، برای والد دیگر دست تکان دهید و سلام کنید. اگر طرف مقابل هم تمایل به ارتباط داشته باشد، می‌ایستد و ممکن است بگوید: «سلام، قبلاً هم شما را دیدم که با بچه‌تان این اطراف قدم می‌زنید. حال‌تان چطور است؟» یا از شما راهنمایی بخواهد: «کلاس آموزش شنا برای بچه‌ها این اطراف سراغ دارید؟» همین سوالات ساده می‌توانند گفتگوهایی را شکل دهند که به ارتباطات عمیق‌تر منجر شود.
حتماً دقت کنید که ارتباطات‌تان را حول خودتان بسازید، نه فرزندان‌تان. بچه‌ها به مرور بزرگ می‌شوند و زمان‌شان را در جاهایی غیر از خانه و در کنار شما می‌گذرانند. اگر دوستی‌تان را حول خودتان پایه‌ریزی نکنید، ممکن است به خاطر مشکلات فرزندان، رابطه بین شما دچار خدشه شود.
پیشنهاد می‌کنیم تمام گفتگوها را فقط حول کودکان متمرکز نکنید تا بتوانید از علایق و لذت‌های مشترک صحبت کنید که پایه دوستی را مستحکم می‌کنند. حتی می‌توانید صریحاً به والد دیگر بگویید که دوستی شما به نحوه ارتباط فرزندان محدود نمی‌شود؛ چون ممکن است آن‌ها علایق متفاوتی پیدا کنند، از هم دور شوند و بخواهند افراد جدیدی ملاقات کنند. این نظر شاید کمی عجیب و سخت به نظر برسد، اما در تثبیت رابطه دوستانه به شما کمک می‌کند.
وقتی به اواسط ۳۰ سالگی می‌رسید و در دهه ۴۰ و ۵۰ زندگی قدم می‌گذارید، بهتر است دوستی را برای خود بازتعریف کنید. در جوانی فکر می‌کنیم دوستان صمیمی در همه شرایط کنارمان می‌مانند، اما در بزرگسالی باید با گروه‌های مختلف افراد دوستانه باشیم که نیازهای گوناگون ما را برآورده کنند. مثلاً یک گروه برای دورهمی‌های رسمی، یک گروه برای پیاده‌روی و کوه‌نوردی یا سفرهای آخر هفته. طبیعی است که از جلسه اول ارتباط عمیقی با دیگران در این گروه‌ها شکل ندهید، اما در نهایت ممکن است شخصی مناسب برای خود پیدا کنید.
به طور مرتب اهداف ارتباطی کوچک برای خود تعیین کنید؛ مثلاً:
حتی می‌توانید به طور مرتب به یک مکان ثابت مورد علاقه، مانند کافه یا کتابفروشی بروید تا با آدم‌های هم‌فکر و کارکنان ثابت آنجا آشنا شوید. یافتن مکانی که افراد با علایق مشابه شما به آنجا مراجعه می‌کنند و مرتب با آن‌ها روبرو می‌شوید، می‌تواند تعامل‌های معنادار و کم‌هزینه‌ای ایجاد کند. در بدترین حالت، اگر حس تنهایی شما را فرا گرفت، شنیدن نام خود از زبان افرادی که شما را در این مکان‌ها می‌بینند، دلپذیر است. قدرت یک سلام و احوال‌پرسی ساده را دست‌کم نگیرید.
وقتی به دوران میانسالی و بزرگسالی می‌رسیم، تنظیم زمان برای کارهای مختلف بسیار دشوار می‌شود. اما فراموش نکنید که اختصاص وقت آگاهانه برای گذراندن زمان با دوستان، حیاتی است. همه تصاویر طنز را دیده‌ایم که از خوشحالی برای لغو قرارها خبر می‌دهند. طبیعی است با بالا رفتن سن، خستگی زیادی به انسان تحمیل شود، اما کوشا بودن در حفظ برنامه‌های شخصی، در نهایت به رضایت بیشتر شما منجر می‌شود.
دوستیابی در کهنسالی
فکر می‌کنید برای یافتن دوست دیر شده است؟ کاملاً اشتباه فکر می‌کنید! هیچ زمانی برای دوستیابی دیر نیست، تنها باید نسبت به امکانات، بازذهن باشید. سپس راه‌هایی برای معرفی خود به دیگران بیابید؛ مثلاً شرکت در بازی‌ها یا کلاس‌های گروهی که نیاز به تعامل دارند. احتمالاً ورزشی مانند یوگا گزینه مناسبی نباشد، چون ارتباط کلامی با دیگران فراهم نمی‌شود، اما در میان بازی‌های کارتی، کلاس بافتنی و ادبیات، تعامل‌هایی بین شرکت‌کنندگان شکل می‌گیرد.
دوستی با افراد از نسل‌های دیگر نیز سودمند است. ممکن است با کسی جوان در عتیقه‌فروشی دوستانه شوید یا فردی پیر و شاداب را در کنار ساحل پیدا کنید و با او گفتگو آغاز کنید. تا زمانی که فعالیتی انجام دهید که حس خوبی به شما می‌دهد، شانس ملاقات با افراد جدید بالاست. اگر علایق مشترکی هم داشته باشید، دوستیابی راحت‌تر می‌شود. در قدم اول، پیشنهاد می‌کنیم بهترین دوست خودتان باشید. پیش از هر چیز باید بدانید از زندگی چه می‌خواهید و از چه کارهایی لذت می‌برید.
چه راه‌هایی برای دوستیابی در بزرگسالی وجود دارد؟
همه می‌دانیم دوستیابی در سال‌های کودکی بسیار ساده است. سادگی کودکان و حضور در موقعیت‌های اجتماعی و گروهی فراوان، باعث می‌شود آن‌ها به راحتی دوستان زیادی پیدا کنند. در حالی که در بزرگسالی، ذهن انسان از کار، مشغله و مسئولیت‌ها خسته است و ترجیح می‌دهد لحظاتی را در تنهایی بگذراند. همین موضوع، یافتن دوست و حفظ دوستان را دشوار می‌کند.
به قول یک بزرگسال، آیا تا به حال دغدغه دوستیابی را داشته‌اید؟ اگر این موضوع برای شما هم صدق می‌کند، چه راه‌هایی را برای حل مشکل و دوستیابی امتحان کرده‌اید؟ چه راه‌حل‌هایی در یافتن دوستان خوب و دوستی‌های معنادار به شما کمک کرده‌اند؟ لطفاً نظرات ارزشمند خود را درباره دوستیابی در بزرگسالی و چالش‌های آن، با ما و دیگر خوانندگان در میان بگذارید.
منبع: time
]]>
راهکارهای مقابله با اضطراب اجتماعی و کمرویی را در این مجموعه صوتی یاد بگیرید؛
تا بتوانید شبکه ارتباطات اجتماعی خود را تحکیم کنید.
