در یازدهم آگوست ۱۹۹۹، بیش از سیصد و پنجاه می‌لیون نفر در قاره‌های اروپا و آسیا شاهد آخرین خورشیدگرفتگی کامل قرن بیستم شدند. این پدیده از اقیانوس اطلس، چندصد مایل شرق بوستون در آمریکای شمالی آغاز و در خلیج بنگال به پایان رسید.

تنها منطقه بریتانیا که در مسیر سایه کامل ماه قرار داشت، شهرستان کورنوال در جنوب غربی انگلستان بود. پس از عبور از بریتانیا، کسوف در سراسر اروپا و آسیا، از جمله ایران نیز قابل مشاهده بود.

در شمال فرا‌نسه و آلمان اگرچه آسمان صافی حاکم بود، اما در لحظه غروب کامل خورشید، باران سیل‌آسا منظره را مختل کرد. با وجود این، به دلیل تراکم جمعیتی بالا در مسیر کسوف، این رویداد یکی از پربیننده‌ترین خورشیدگرفتگی‌های کامل تاریخ بشر ثبت شد.

شبکه‌های تلویزیونی بین‌المللی پوشش گسترده‌ای از پیشروی سایه کسوف ارائه دادند. سایه ماه همچنین از ایستگاه فضایی میر روسیه رصد شده و تصاویر زنده آن از طریق تلویزیون پخش گردید.

یک ماه پس از کسوف، تنها چهارد‌ها مورد آسیب چشمی ناشی از مشاهده نادرست گزارش شد که کمتر از پیش‌بینی‌های اولیه بود. در جدی‌ترین مورد، بیمار بیست دقیقه بدون محافظ به خورشید نگاه کرده بود، هرچند کمپین‌های بهداشت در کنترل آسیب‌ها موثر واقع شدند.

قرن بیستم اگرچه خورشیدگرفتگی‌های جزئی دیگر نیز داشت، اما هیچ‌کدام به صورت کامل اتفاق نیفتادند.