گزارش تاریخی از سال ۱۳۴۶ نشان می‌دهد در روستای ابیانه نزدیک کاشان، زنان بر امور اجتماعی، اقتصادی و خانوادگی حکومت می‌کنند. در این روستای کوهستانی، مردان بیکارند و بار زندگی بر دوش زنان و دختران است.

تحصیل و آموزش

دختران ابیانه بدون استثنا به مدرسه می‌روند و دبیرستان دخترانه سال‌ها پیش تاسیس شده، در حالی که پس‌ران برای ادامه تحصیل باید به روستا‌های مجاور بروند. مدیر دبیرستان دخترانه بیان کرد شصت دختر در دو کلاس اول و دوم درس می‌خوانند و نمرات عالی کسب کرده‌اند.

آداب ازدواج و خواستگاری

در ابیانه دختران در سن بیست تا سی سالگی خودشان شوهر را انتخاب می‌کنند و مادر دختر به خانه داماد خواستگاری می‌رود. عروس لباس سنتی پر از سکه طلا و نقره می‌پوشد و جشن عروسی هفت روزه با مشارکت همه روستاییان برگزار می‌شود.

رئیس خانواده و مدیریت امور

زن در خانه شوهر رئیس خانواده است، لباس دوش را می‌دوزد، خرید لوازم و پرورش فرزندان بر عهده اوست. مردان حق دخالت در امور خانوادگی ندارند و حتی پل توجیبی از زن می‌گیرند.

زیرساخت‌های روستا

زنان ابیانه با جمع‌آوری وجوه، موتور برق، لوله‌کشی آب و سیم‌کشی تلفن را بدون کمک دولت اجرا کرده‌اند. متصدی تلفن‌خانه نیز یک زن است و شورایی از زنان تصمیمات روستا را می‌گیرد.

فرهنگ و رسوم منحصر به فرد

اهالی ابیانه در مراسم مرگ گریه نمی‌کنند، عمر طولانی دارند و مهمان‌نوازند بدون تعارف. لهجه محلی آن‌ها ریشه در زبان پهلوی دارد و ضمایر جداگانه مونث و مذکر به کار می‌برند. دختران آرزو‌های تحصیل و خدمت به جامعه زنان ایران را ابراز می‌کنند.