در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۶ کاوشگر وایکینگ ۱ ناسا عکسی را از سطح مریخ ثبت کرد که بعد‌ها به نام چهره بهرام شهرت یافت. این کاوشگر اولین فرودگر موفق بشر بر روی سیاره سرخ بود و همراه با وایکینگ ۲ به عنوان بخشی از برنامه وایکینگ به مریخ ارسال شده بود.
وایکینگ ۱ بلافاصله پس از فرود جستجوی می‌کروارگانیسم‌های مریخی را آغاز کرد و پانوراما‌های رنگی بی‌نظیری از محیط اطراف را به زمین فرستاد. این کاوشگر به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعال باقی ماند و در نهایت در میان ماسه‌های قرمز و صخره‌های بی‌پایان خاموش شد.
عکس چهره بهرام در منطقه سیدونیا مریخ گرفته شده بود و ظاهری غول‌پیکر و انسان‌نما را روی سطح سیاره نشان می‌داد. دانشمندان ناسا در آن زمان این پدیده را توهم ناشی از سایه‌ها و پاریدولیا تفسیر کردند؛ پدیده‌ای که در آن ذهن به اشتباه الگوی آشنا‌ای را در اشیاء تصادفی می‌بیند.
ناسا در انتشار اولیه عکس در سال ۱۹۷۶ توضیح داد صخره عظیم در مرکز که مشابه سر انسان است، توسط سایه‌هایی شکل گرفته که توهم چشم، بینی و دهان را ایجاد می‌کنند. برای بیش از ۲۰ سال عکس دیگری از این منطقه در دسترس نبود.
در آوریل ۱۹۹۸ مدارگرد نقشه‌بردار جهانی مریخ ناسا بر فراز سیدونیا پرواز کرد و تصاویر دقیق‌تری تهیه کرد. نتایج تأیید کرد که تحلیل اولیه ناسا صحیح بوده است. این سازند ۱.۵ کیلوم‌تری طول دارد و ویژگی‌های چهره‌مانند تنها سایه‌هایی هستند که بر اثر شکل زمین تشکیل شده‌اند.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تهیه کرد.
در آوریل ۲۰۰۱ نقشه‌بردار جهانی مریخ برای بار دوم به این منطقه بازگشت و در سال ۲۰۰۷ مدارگرد شناسایی مریخ تصویری با وضوح بالا ثبت کرد. آژانس فضایی اروپا نیز با کاوشگر مارس اکسپرس از این ناحیه عکسبرداری انجام داد. با وجود شواهد علمی، همچنان گروه‌ی وجود دارند که این منطقه را مدرک تمدنی منقرض بر روی مریخ می‌دانند، هرچند برای اثبات چنین ادعایی شواهد قوی‌تری نسبت به سایه‌های روی صخره مورد نیاز است.
