فیلم حماسی ویلیام تل با گلشیفته فراهانی در جشنواره تورنتو به نمایش در آمد

در را بطه فیلمهای تا ریخی مانند بریوهارت، روب رای و اوتلا کی که افسانهها را با بلاک با سترهای سینمایی در هم می آمیزند، همیشه چیزی شوقانگیز در را بطه این داستانهای قوی قهرمانی وجود دارد. از آنجایی که این ژانر تا ریک و پرتنش، تخیل ما را از طریق شورش و مبارزات بدون تا ریخ مصرف به تسخیر خود در آورده است، استودیوهای فیلمسازی در حال بیرون کشیدن رویدادهای تا ریخی بیشتری به منظور به عکس کشیدنشان روی پرده بزرگ سینما می با شند.

فیلم � نیک هام، فیلمساز برنده جایزه بفتا، که هفته قبل برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش در آمد، افسانه یک قهرمان مشهور مردمی سوئیس را با اقتباس داستان ویلیام تل به سینماها می آورد. این فیلم که به گفتن شاهکاری حماسی که شکوه بصری و بازی های زیاد خوبی را به رهبری کلاس بنگ، کانر سویندلز، گلشیفته فراهانی و راف اسپال به نمایش می گذارد، در مناظر حیرت انگیز و سکانس های نبرد خشن خود در به ترین شرایط ممکن قرار دارد، اما در نگه داری ارامش حال و هوای خود مقداری با مشکل روبه رو می بشود.

ویلیام تل که در مکانی در ایتالیا فیلمبرداری شده و تیرو جنوبی به گفتن بعدعرصه رویدادهای غمانگیز در قرن چهاردهم سوئیس به کار گرفته شده است، برای مخاطبان شفافیتی تشکیل میکند که واقعا دلنشین و دلنشین است. همزمان این فیلم از طریق نمودهای بصری خیرهکننده و بازی های قوی، تأثیر احساسی قابل توجهی بر مخاطب می گذارد. در حالی که فیلم افزوده قابل توجهی به این ژانر است و در کنار برخی از به ترین فیلمهای حماسی دهه ۹۰ قرار میگیرد، زیاد تر به سمت درام و نمایشی پر از اکشن حرکت میکند، بدون این که خود را در طول ۱۳۳ دقیقه نمایش معارفه کند. ناگفته نماند که این فیلم حماسی یک ابزار داستانی بیشتر از حد منفعت گیری شده را به کار می گیرد که سطحی به نظر می رسد و از داستان مهم خود فاصله دارد.

<h2 class="wp-block-heading"ویلیام تل درمورد چیست؟

اگر با این داستان آشنا نیستید، باید بگوییم که ویلیام تل با این سکانس اغاز می بشود که قهرمان فیلم (بنگ) ناچار می بشود از فاصله ای نسبتا زیاد سیبی که روی سر پسرش قرار گرفته را مقصد قرار دهد. این سکانس به همان اندازه که فکر میکنید پرتنش و اعصاب خردکن است، بلافاصله مخاطب و کف دستهای عرقزده اش را در جستجوی کنجکاوانه این که چطور داستان به اینجا رسیده است، به تماشای فیلم متعهد می کند. سه روز به عقب می رویم، جایی که اروپا در اغاز جنگ بوده و مردم سوئیس روزهای سختی را سپری میکنند، یک پادشاه شرور و دارای چشم بند اتریشی، به نام آلبرشت (بن کینگزلی) و قلدرهای مالیاتگیرش زندگی را برای همه جهنم کرده و مردم را آزار می دهند.

تاریک و ناخوشایند، داستان این فیلم بعد از یک عمل خشونتآمیز تکاندهنده اغاز میبشود، جایی که یک روستایی بلافاصله بعد از تجاوز و قتل همسرش به جستوجو انتقام است. اگرچه اغاز خشن داستان، لحن فیلم را برای یک سری سکانس اکشن شدید تعیین میکند و دستهای از مردان (و دو زن برجسته) به امی دست می یابند، این کالاییسازی ماجرای تجاوز است که مقداری زیاده روی به نظر می رسد. هنگامی که کلیت داستان را فهمیدن کردید، با تزئیناتی در فیلم برای جذابیت سینمایی روبه رو می شوید، به این علت می شد روی کاغذ از به عکس کشیدن صحنه تجاوز خودداری کرد، چون مقداری داستان را کلیشه ای می کند.

با این وجود، این فیلم بعد از رویارویی آن مرد روستایی با ویلیام، که بعد از جنگیدن با شوالیههای معبد در طول جنگهای صلیبی، فقط میخواهد زندگی آرامی داشته با شد، تا ثییر خود را مشخص می کند. اما اسایش برای او به این سادگی نیست. با کلافه شدن مردم محلی از این مظالم و زورگویی هایی که همه جا دیده می بشود، تیرانداز خسته دست به کار می بشود. او با برداشتن کمان خود، آماده می بشود تا دعوا علیه هاپسبورگ های ستمگر را رهبری کند و با سرسپرده پادشاه، نایب السلطنه نفرت انگیز گسلر (سویندلز) دچار می بشود. در طول این مسیر، ویلیام از دوستانش و سربازان اسبق، از جمله دوستش اشتاوفاچر (اسپال) که در جنگ های همراهش بوده، پشتیبانی می گیرد.

در حالی که به نظر می رسد گروهی از مردان با لباس هایی همانند دلقک به جستوجو عدل می با شند، همه چیز زیاد پرتنش تر و خشن تر می بشود. علاوه بر این، این فیلم کاری را انجام میدهد که دیگر فیلم های حماسی قبل آن را انجام نداده اند، و این پرداختن عمیق به وحشت قبل و صدمههای روانی شخصیت قهرمان داستان است. پر از درام احساسی سنگین، صحنههای مبارزه خشن و سکانسهای مبارزات تن به تن که با به ترینهای این ژانر رقابت میکنند، ویلیام تل با برخی از داستانهای حماسی محبوب در دهه ۹۰ همراه میشود تا داستانی انتقاممحور را روایت کند که هزینههای جنگ، تأثیری که بر سلامت روانی انسانها دارد را برجسته کرده و به داستان بزرگتری فراتر از قهرمان داستان بپردازد – داستانی که حتی امکان پذیر یک دنباله نیز داشته با شد، در صورتی که هام بپذیرد آن را ادامه دهد.

<h2 class="wp-block-heading"ویلیام تل با بازی‌های قوی بازیگرانش به جستوجو جایگاهی رفیع در ژانر حماسی است

در حالی که فیلم از نمایش حقیقتهای تکان دهنده شورش علیه یک رژیم ستمگر ابایی ندارد، ویلیام تل لحظاتی از تعلیق بی سروصدا را با اکشنهای پر از خطر و بازی هایی که که فرسودگی جنگ را برجسته میکنند، ترکیب میکند. این نوشته به به ترین وجه در شخصیت ویلیام دیده میبشود، فردی که با مشکل مدیریت صدمههای ناشی از جنگهای، با قهرمانی بیمیل و پدر بودن دست و پنجه نرم میکند. بنگ که زیاد تر برای بازی در فیلم برنده نخل طلای و تا ثیر را برت ایگرز شناخته شده است، بازی قوی و جذابی در نقش یک قهرمان مردمی ارایه میدهد. تصویری که بنگ از ویلیام تشکیل میکند، و اصالت ظریفی را به این شخصیت میبخشد، از طریق عبارات تا کیدی و تنشی همیشه حاضر در حرکت او که بر زخمهای عاطفی و روانی شخصیت تل پافشاری دارند.

با صحنههای نبرد به خوبی طراحیشده که نشان میدهند ویلیام تل یک جنگجوی ماهر و ترسناک است، بنگ آن انعطافپذیری را از طریق حضوری موثر روی صحنه که تماشایش را شوقانگیز میکند، تثبیت میکند. جذابیت متقابل او در کنار همبازیهایش چندوجهی است و بیشتر از پیش به غنای داستان میافزاید، به اختصاصی تعاملی که او با گلشیفته فراهانی، با زیگر نقش همسر ویلیام دارد. شخصیت فراهانی امکانپذیر جنبه نرمتر و صدمهپذیرتر ویلیام را برجسته کند، اما این دوگانگی است که پویایی تیز و شکوفایی را برای فیلم تشکیل میکند.

در نقشهای فرعی که بیشتر از پیش بر پویایی فیلم میافزایند، اسپال در نقش استافاچر دوست ویلیام تل و سویندلز شرور و منفور در نقش گسلر، دست راست پادشاه هستند. در حالی که تماشای اسپال همیشه لذت قسمت است و یک نقشآفرینی نیشدار و پرانرژی به ویلیام تل اضافه میکند، این با زیگر یکی از به ترین و دست کم گرفتهترین با زیگران نسل ما باقی میماند. او به طور مداوم در با زیهای خود صادق است تا ارزش قوی و به یاد ماندنی برای داستان تشکیل کند. در کنار این جذابیت تا ثیرگذار، سویندلز قرار دارد، که موفق میشود نقش یک شرور را قوی و قابل باور بازی کند که بیشتری به گروه با زیگران میبخشد. سویندلز که زیاد تر برای سریال و فیلم شناخته شده است، این نقش را برای توانایی یک چرخش کامل حرفهای بازی میکند و همه صحنههایی را که در آن بازی میکند در قبضه میگیرد. این تنش مهارنشده در نهایت خطر رویارویی گسلر با ویلیام را افزایش داده و یکی از خشنترین صحنههای فیلم را به ما میدهد.

<h2 class="wp-block-heading"ویلیام تل از ناسازگاری‌های بین شخصیت و داستان رنج می‌برد

اما در حالی که با زیگران علترسیدن فیلم به یک اوج کیفیتی میشوند، ویلیام تل از با زیگرانی نقشهای جانبی به خوبی منفعتگیری نمیکند، از جمله شخصیتهای داستان فرعی که مربوط به خواهرزاده پادشاه (الی با مبر) و یک نجیب زاده سوئیسی (جونا هاوئر کینگ) است. این جنبه است که برخی از لحنهای متناقض فیلم را برجسته میکند. این دو علیرغم این که همه تلاش خود را برای ترجمه دقیق سناریو به عکس انجام میدهند و شخصیتهای مورد احترام خلق میکنند، حس میشود که در جای خود نیستند. اما پیوستن آنها به گروه مهم شخصیتها چندان موثر نیست و فاقد ربط روایی قوی است، که علتمیشود صحنههای آنها ا خستهکننده و از نوعی باشد که میشد برای افت زمان فیلم، به را حتی در مرحله تدوین حذفشان کرد.

کینگزلی در نقش پادشاه بیرحم و حسابگر اتریش، بعضی اوقات اوقات ترسناک است، اما به نظر نمیرسد در اینجا چیز بسیاری وجود داشته باشد که ما را از او متنفر کند. او ضابطانی دارد که کارهای کثیف اش را انجام میدهد و چشم بن ی دارد که بیشتر از حد به سمت کلیشههای شرورسازی متمایل میشود. در حالی که شخصیت او تحت نفوذ و هدایت غرور و تکبر است، با زیگر نقش گاندی اعتبار کافی برای پر کردن شکافهای این نقش را نشان میدهد. اما این کلیشه قابل پیشبینی و بیشتر از حد منفعتگیری شده بوده، فاقد هر گونه اصالت است که بتواند به داستان کلی پشتیبانی کند.

علیرغم صحنههای با شکوه و فیلمبرداری فوقالعاده مناظر سرسبز در فیلم ویلیام تل که در برخی اوقات حس یک نقاشی را دارد، این فیلم برای نگهداری اعتدال با مشکل روبرو است. بین ملودرامی با شکوه و سکانسهای اکشنی که با بریوهارت یا حتی رقابت میکنند، این فیلم میخواهد یک تغییر هنری با شکوه باشد اما به قلمرویی داخل میشود که تا حدری تأثیر آن را تضعیف مینماید. با این اوصاف، این فیلم هم یک فیلم حماسی است که امکانپذیر با نبردهای با شکوه، شروران ترسناک، و مناظر وسیعی که ظرافت و شکوه پیشینان سینمایی خود را تداعی میکند، ذائقه تا ریخی مخاطبان را تحریک میکند. با زیگران قوی و سکانسهای جنگی دلنشین ویلیام تل با ارائه برداشتی تازه از یک فولکلور افسانهای، بینندگان را دچار داستان میکند. با سکانسهای دیدنی، اجراها و فیلمبرداری استادانه، نادیده گرفتن ایرادات این فیلم ساده میشود و این فیلم به- حس برگشت به یک ژانر تا ریخی محبوب، در نگاه مخاطبان خوشایند خواهد بود.

< = =