کشف تازه ای در مورد سورفکتانت های ریوی
سورفکتانت های ریوی ترکیبات ویژه ای از فسفولیپیدها و پروتئین ها هستند که سطح خارجی اندام های تنفسی را می پوشانند. این ترکیبات با کاهش کشش سطحی ریه ها در زمان تنفس، عملکرد مهمی دارند و به عنوان روان کننده عمل می کنند.
بیشتر نوزادان نارس که قبل از هفته 28 بارداری به دنیا می آیند، فاقد مایع کافی هستند و این سبب می شود برخی از آلوئول های ریه هایشان از بین برود. در اواخر دهه 1980، دانشمندان دریافتند که این بیماری کشنده را می توان با استخراج سورفکتانت های مشابه از ریه های حیوانات و تزریق آنها به ریه های نوزاد نارس، کنترل کرد.
یان ورمانت، محقق و نویسنده همکار مطالعه در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ، می گوید: این روش در نوزادان بسیار خوب عمل می کند. مایع تمام سطح را می پوشاند و سبب می شود ریه ها انعطاف پذیرتر شوند.
پیچیدگی های کووید-19
با این حال، کووید-19 شرایط را پیچیده کرد. ورمانت و همکارانش به نزدیک به 3000 بزرگسال اشاره کردند که در طول همه گیری به سندرم زجر تنفسی حاد مبتلا شدند. در این موارد، روش پیوند مایعات که برای نوزادان نارس استفاده می شد، موثر نبود.
پیشنهاد مطالعه: ۷ علامت هشدار دهنده درمورد گمان مرگ در خواب_دیدانگار
ورمانت توضیح می دهد: این نشان می دهد که موضوع فقط کاهش کشش سطحی نیست. ما معتقدیم که تنش های مکانیکی درون سیال نیز نقش مهمی ایفا می کنند.
تحقیقات جدید
از آن زمان، او و گروه بین المللی از محققان، شبیه سازی تنفس های طبیعی و عمیق را در محیط آزمایشگاهی انجام دادند و سپس تنش سطحی سورفکتانت های ریوی را اندازه گیری کردند. آنها دریافتند که تنش سطحی روی ریه ها بعد از تنفس های عمیق به طور قابل توجهی کاهش می یابد، که نشان دهنده یک توضیح فیزیکی برای تسکین حاصل از آه کشیدن است.
ماریا نوائس-سیلوا، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: مستقیما در مرز با هوا، یک لایه سطحی مقداری سفت تر وجود دارد. در زیر آن، چندین لایه وجود دارد که باید نرم تر از لایه سطحی باشند.
پیشنهاد مطالعه: پشت نوشته معنادار و قشنگ یک پراید +عکس_دیدانگار
نتایج و کاربردها
این لایه ها هنگامی که در تعادل با یکدیگر باشند، بهترین عملکرد را دارند، اما گاهی اوقات از تعادل خارج می شوند. هنگامی که این اتفاق می افتد، بهترین راه برای تنظیم لایه ها، نفس عمیق کشیدن است. با وادار کردن سورفکتانت ها به کشش و انقباض شدیدتر، مایع ریوی اساسا لایه بیرونی خود را تنظیم مجدد می کند.
ورمانت می گوید: این وضعیتی خارج از مرزهای تعادل ترمودینامیکی است که تنها از طریق کار مکانیکی قابل نگهداری است.
تیم ورمانت امیدوار است که یافته هایشان بتواند به درمان های بهبود یافته برای نارسایی ریه در بزرگسالان منجر شود.
