زیارت اربعین، یادآور چهلمین روز شهادت سیدالشهداء(ع) و یاران وفادارش در کربلا است. این روز، فرصتی مجدد برای تجدید عهد با مکتب عاشورا و سنجش مقدار صداقت در محبت به امامی است که همه هستی خود را در راه حق و عدل فدا کرد.

امام صادق(ع) در روایتی تکان‌دهنده می‌فرمایند:

«مَنْ لَمْ یَأْتِ قَبْرَ الْحُسَیْنِ ع وَ هُوَ یَزْعُمُ أَنَّهُ لَنَا شِیعَةٌ حَتَّی یَمُوتَ فَلَیْسَ هُوَ لَنَا بِشِیعَةٍ، وَ إِنْ کَانَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَهُوَ مِنْ ضِیفَانِ أَهْلِ الْجَنَّةِ»

این گفتن، مرز بین محبت ادعایی و محبت واقعی را روشن می‌سازد. شیعه بودن تنها با شعار و علاقه قلبی تحقق نمی‌یابد؛ بلکه پیوندی عملی و آگاهانه با امام ملزوم دارد و زیارت، نماد و تجسم این پیوند است.

پیشنهاد مطالعه: اتفاقاتی که 1 تا 2 ساعت سپس از مصرف زیاد کتامین رخ می دهد

فضیلت زیارت امام حسین(ع)

در روایت فرد دیگر، امام باقر(ع) عمق این پیوند را این چنین توصیف می‌کنند:

«لَوْ یَعْلَمُ النَّاسُ مَا فِی زِیَارَةِ الْحُسَیْنِ مِنَ الْفَضْلِ، لَمَاتُوا شَوْقاً، وَ تَقَطَّعَتْ أَنْفُسُهُمْ عَلَیْهِ حَسَرَاتٍ»

این تعبیر مشخص می کند که فضیلت زیارت فراتر از محاسبات مادی و حتی فراتر از تصورات ماست؛ گنجی که تنها عاشقانِ در مسیر آن، از طعمش منفعت‌مند خواهد شد.

پیشنهاد مطالعه: تصویری از علی لاریجانی در بیت آیت‌الله فاضل_دیدانگار

زیارت اربعین؛ نشانه‌ای از صدق ایمان

زیارت اربعین، به تعبیر معصومین(ع)، یک عمل مستحبی عادی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از صدق ایمان و ضمانت به مسیر حق است. فردی که توان رفتن دارد اما بی‌جهت خود را از آن محروم می‌سازد، در واقع از یک زمان بی‌بدیل برای اثبات محبت و وفاداری‌اش چشم پوشیده است.

امسال در اربعین ۱۴۰۴، هر قدمی که به سوی کربلا برداشته می‌بشود، نه تنها ما را به ضریح حسین(ع) نزدیک‌تر می‌کند، بلکه فاصله‌مان را با آرمان‌های او می‌سنجد.