مسجد جامع ابیانه یکی از بنا‌های تاریخی و ارزشمند این روستای مشهور اصف‌هان است که محوطه آن شامل بخش‌های مختلفی از دوره‌های اسلامی مختلف می‌شود. مهم‌ترین و شاید زیبا‌ترین عنصر این مسجد، محراب چوبی منحصر به فرد آن است که از دوره سلجوقی باقی مانده و نمونه‌ای بی‌نظیر از هنر کاشی‌کاری و چوب‌کاری ایرانی محسوب می‌شود.
این محراب با ارتفاع حدود سه متر و عرض نزدیک به یک متر، از چوب چوبان ساخته شده و با نقوش هندسی، ختایی و خطی به طور فوق‌العاده‌ای تزئین گردیده است. نقاشان و چوب‌کاران آن دوره با استفاده از تکنیک‌های برش، حکاکی و تراکب چوب، طرح‌هایی را خلق کرده‌اند که علی‌رغم گذر قرن‌ها، همچنان رنگ و روای اولیه خود را حفظ کرده‌اند.
کتیبه‌های کوفی و ثلثی بر روی لبه‌های محراب، آیات قرآنی و نام سازندگان را ثبت کرده‌اند که تاریخ ساخت را به سال ۴۷۷ هجری قمری می‌رسانند. این اثر هنری نه تنها از نظر زیبایی‌شناسی بلکه از منظر تاریخی و شناختی نیز اهمیت فرا‌وانی دارد، زیرا سبک‌های هنری دوره سلجوقی را در قالب یک اثر واحد و کامل به نمایش می‌گذارد.
روستای ابیانه با معماری منحصر به فرد، بافت کهنه‌ساز و شهرت جهانی، سالانه هزاران گردشگر داخلی و خارجی را به خود جذب می‌کند. مسجد جامع و محراب چوبی آن، یکی از اصلی‌ترین جذابیات گردشگری این روستاست که توسط سازمان می‌راث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری تحت حفاظت و مرمت قرار گرفته تا برای نسل‌های آینده باقی بماند.
