در دهه ۱۹۶۰ خلبان نیروی دریایی جیمز اچ فلیتلی با یک هرکولس بر روی ناو هواپیمابر یو اس اس فورستال فرود آمد در حالی که دریا متلاطم بود و عرشه تا ارتفاع ۳۰ متر بالا و پایین می رفت.
بال هرکولس بیش از ۴۰ متر باز بود که تقریبا چهار برابر عرض جنگنده II بود و این هواپیما فاقد قلاب دم و تقویت بدنه برای فرودهای ناگهانی بود.
فلیتلی با استفاده از تکنیک چپ موتورها را لحظاتی قبل از عرشه خاموش کرد و هواپیما را به شکم روی باند انداخت؛ نوک بال تنها ۴.۵ متر از برج کنترل فاصله داشت و هواپیما در فاصله ۸۱.۳ متر از ۳۰۵ متر باند متوقف شد.
این آزمایش بارها تکرار شد و ثابت کرد که بدنه محکم و موتورهای توربوپراپ قدرتمند هرکولس او را برای مأموریت های بسیار سخت تر از حمل بار مناسب می سازد.
به عنوان سوخت رسان، نیروی عملیات ویژه را به باندهای دور بر می رساند و حتی با یک هاوایزر ۱۰۵ میلی متری بر فراز مناطق جنگی می چرخید.

در طول جنگ سرد در مهمترین نقش خود یعنی TACAMO قرار گرفت؛ نیروی دریایی چهار اسکادران را با سیستم های ارتباطی پیشرفته مجهز کرد تا فرمانهای پرتاب هسته ای (EAM) را به زیردریایی های موشکی کلاس اوهایو در اعماق اقیانوس برسد.
این مأموریت از رادیو فرکانس بسیار پایین (VLF) استفاده می کرد زیرا امواج VLF بهتر از هر فرکانس دیگری در آب نفوذ می کنند و محدوده وسیعی را پوشش می دهند؛ یک هواپیما با آنتن ۸ کیلومتری می توانست به زیردریایی های نهان در هر نقطه ای پیام برسد حتی پس از انفجار هسته ای.
پس از موفقیت، هشت به طور دائم با سیستم VLF مجهز شدند و به معروف گشتند؛ در دهه ۱۹۸۰ بوئینگ ۷۰۷ این مأموریت را بر عهده گرفت و لقب غیررسمی هواپیما روز قیامت را یافت.
با فرسودگی ۷۰۷ و افزایش تهدید هسته ای، نیروی دریایی مجددا به سراغ هرکولس رفت؛ TACAMO جدید پیش بینی می شود در سال ۲۰۲۸ در خدمت قرار گیرد با ظاهر مشابه اما مجهز به تکنولوژی قرن ۲۱.

در سال ۲۰۲۱ موشک بالستیک قاره پیما روسیه در خدمت قرار گرفت و مدعی شد می تواند مساحتی به اندازه تگزاس یا فرانسه را نابود کند؛ در نوامبر ۲۰۲۲ گزارش طبقه بندی شده فرماندهی استراتژیک آمریکا نشان داد چین اکنون پرتابگرهای موشکی قاره پیما بیشتری از آمریکا دارد.
تنش ها با روسیه و چین و جنگ اوکراین باعث شد ساعت اتمی به نزدیک ترین فاصله از نیمه شب برسد؛ در ژانویه ۲۰۲۵ اعضای این گروه هشدار دادند جهان در نزدیک ترین فاصله از فاجعه جهانی است.
در این شرایط لاکهید مارتین تصویری از TACAMO با رنگ خاکستری نیروی دریایی و کابل آنتن VLF در دم منتشر کرد؛ ظاهر بیرونی شبیه نسل ۱۹۶۰ است اما کابین به طور کامل بازسازی شده خلبانان نمایشگر هدآپ (HUD) با دید در شب، نقشه دیجیتال مرکزی با دو GPS و یک INS برای ناوبری در صورت قطع، سیستم های پیشرفته اجتناب از مانع و ترافیک، و سیستم هشدار و مقابله موشکی با شلیک شاف و فلیر.
لاکهید مارتین ادعا می کند سیستم تشخیص عیب داخلی باعث می شود نیاز به نگهداری ۶۸ درصد کمتر از نسخه قبلی باشد.

بدنه جدید ۴.۵ متر طولانی تر است و فضای بیشتری برای پرسنل و بار فراهم می کند؛ موتورهای ارتقا یافته AE ۲۱۰۰ سرعت ۶۵۶ کیلومتر در ساعت، سقف ۲۶,۰۰۰ فوت و بار تقریبی ۲۰ تن را فراهم می آورند که همه بهتر از نسل قبلی هستند.
مهمترین ارتقا سیستم ارتباطی VLF است که توسط توسعه می یابد؛ رمزنگاری پیشرفته تضمین می کند پیامها در مسیر رسیدن به گیرنده دچار جامینگ یا افت کیفیت نشوند حتی در جنگ هسته ای.
فناوری VLF به ۱۲۰ سال پیش برمی گردد و در جنگ سرد حیاتی شد؛ قبل از زیردریایی هسته ای USS در ۱۹۵۵، زیردریایی ها بیشتر روی سطح بودند اما پس از آن نیاز به ارتباط در عمق دو هفته ای احساس شد.
آمریکا پنج ایستگاه زمینی VLF با آنتن های عظیم و سیم مسی هزاران میلی دارد؛ با گسترش موشک های دوربرد شوروی در ۱۹۶۰ این ایستگاه ها اهداف اول شد و نیروی دریایی به روی آورد تا پیامها را از هوا به زیردریایی ها برسد.
امروز هواپیماهای TACAMO آنتن ۸ کیلومتری را در دم می کشند و با سرعت ۲۱۰ کیلومتر در ساعت (فقط ۱۶ کیلومتر بیشتر از سرعت توقف) در حلقه های تنگ پرواز می کنند تا آنتن عمودی بماند و EAM ها را به زیردریایی های هسته ای برساند.
هر زیردریایی کلاهک های هسته ای معادل زرادخانه کل برخی کشورها حمل می کند و توانایی بقیه و ضربه متقابل آن ها بازدارندگی اصلی است؛ اما این تنها کار می کند اگر رهبری نظامی بتواند با آن ها تماس بگیرد.
امواج فرکانس بالا در آب نفوذ نمی کنند؛ امواج VLF با طول موج بلندتر عمیق تر و از فاصله بیشتر نفوذ می کنند اما پهنای باند کمی دارند.

بنابراین EAM ها پیامهای متنی الفبایی-عددی کوتاه و کدگذاری شده اند که با الفبای آوایی خوانده می شوند و برای غیرمجاز بی معنی هستند؛ مثالی در دسامبر ۲۰۲۰ ضبط شد – که معنایش ناشناخته است.
در ۱۹۶۳ اولین برای TACAMO فرستنده و آنتن را در ون های بار حمل می کرد؛ موفقیت آن باعث شد نیروی دریایی به طور دائم سیستم VLF را روی هشت نصب کند که به معروف شدند.
ارتقاهای دهه ۱۹۷۰ شامل تقویت کننده فرکانس جدید و قرقره قدرتمند برای استقرار و جمع آنتن ها مانند چوب ماهیگیری غول پیکر بود که آن ها را تا ۱۹۸۰ موثر نگه داشت.
با کهنه شدن هواپیماها، نیروی دریایی به بوئینگ ۷۰۷ روی آورد و ۱۶ جت به نام TACAMO تحویل گرفت؛ این جت ها ارتفاع، برد، سرعت و بار بهتری داشتند و ضد پالس الکترومغناطیسی (EMP) بودند.
اما تنها از باندهای مسطح و تمیز عملیات می کند در حالی که به عنوان تانک در محیط پر از اجسام خارجی شناخته می شود و از باندهای کوتاه و ناهموار قابل استفاده است؛ همانطور که فلیتلی در ۱۹۶۰ نشان داد، این مزیت در جنگ حیاتی است.

مزیت دیگر استحکام بدنه و قدرت موتور است؛ در ۲۰۲۰ یک سوخت رسان نیروی دریایی با در کالیفرنیا برخورد کرد، سوراخی در بدنه و از دست دادن دو موتور راست داشت اما خدمه به سلامت در مزرعه کلم فرود آمدند.
به طور قابل توجهی ارزان تر از است؛ تولید ۷۰۷ در ۱۹۹۱ متوقف شد و قطعات یدکی نادر شده است در حالی که بیش از ۲۵۰۰ فروند به ۶۳ کشور تحویل داده شده است.
آوریل ۲۰۲۳ نیروی دریایی ۶۲.۲ میلیون دلار به لاکهید مارتین برای توسعه بیشتر اختصاص داد؛ پیش بینی می شود سه نمونه اولیه در ۲۰۲۷ و شش هواپیما در ۲۰۲۸ تحویل شوند و تا ۲۰۳۸ در کنار خدمه کنند تا هرگونه نقص برطرف شود.
از ۱۹۵۴ تا امروز طولانی ترین هواپیما نظامی در تاریخ است؛ در عصر جنگنده های پنهان، پهپادهای هوش مصنوعی و موشک های مافوق صوت، هرکولس با آنتن رادیویی بلندش یک بازگشت شگفت انگیز به گذشته است.
اگر روزی آمریکا مجبور شود قدرت هسته ای خود را تحمیل کند، آن یک جنگنده پنهان براق نخواهد بود که در آخر جهان پرواز می کند؛ بلکه یک پیام متنی ساده خواهد بود که از طریق کیلومترها آنتن و وزوز پروانه های مخابره می شود.
منبع عصر ایران


