بر اساس آمار‌های بهداشتی، افراد به‌میانگین روزانه بیش از هفده قاشق چای‌خوری قند افزوده مصرف می‌کنند در حالی که می‌زان پیشن‌هادی برای مردان نه قاشق و برای زنان شش قاشق در روز است.

قند‌های طبیعی در می‌وه‌ها و شیر وجود دارند اما قند‌های افزوده طی فرآیند‌های صنعتی به مواد غذایی اضافه می‌شوند. شیرین‌کننده‌هایی مانند عسل، شهد آگاو و شربت افرا با وجود برچسب طبیعی همچنان در دسته قند‌های افزوده قرار می‌گیرند.

این شیرین‌کننده‌های طبیعی تنها به‌اندک‌تر نسبت به قند سفید سالم‌ترند زیرا شاخص گلیسمی پایین‌تری دارند و مقدار کمی ویتامین و معدن ند. با این حال مصرف زیاد هر نوع قند افزوده‌ای حتی با منشأ طبیعی می‌تواند خطرات سلامتی ایجاد کند.

عسل اگرچه خواص آنتی‌اکسیدانی و ضد‌الت‌هابی دارد و معدنی همچون آهن حاوی است، اما تحقیقات نشان می‌دهد تأثیر آن بر قند خون و الت‌هاب شبیه به شیره ذرت با فروکتوز بالا و قند نیشکر است. ملاس نیز با وجود حاوی معادن، مزایای نسبی دارد و نمی‌توان آن را جایگزین کامل و بی‌قید و شرط قند دانست.

توصیه‌های تغذیه‌ای بر محدود کردن قند‌های افزوده تأکید دارند نه حذف کامل تمام قند‌ها. برای رژیم سالم‌تر باید تمرکز بر کاهش قند‌های پنهان در غذا‌های فرآوری‌شده باشد و به‌جای آن از منابع قندی طبیعی‌تر مانند می‌وه‌های کامل بهره برد.

قند‌های مایع در نوشابه‌ها به سرعت جذب شده و قند خون را ناگ‌هانی بالا می‌برند در حالی که قند در می‌وه‌های کامل به دلیل وجود فیبر به آرامی هضم و جذب می‌شود. حذف کامل کربوهیدرات‌ها باعث می‌شود بدن برای انرژی از چربی و پروتئین استفاده کند که در درازمدت مضر است.

غلات کامل، می‌وه‌ها و سبزیجات منابع سالم کربوهیدرات هستند که بدن به گلوکز تبدیل می‌کند. رژیم‌های کم‌کربوهیدرات اغلب فاقد فیبر و مواد مغذی ضروری هستند و می‌توانند زمینه‌ساز بیماری‌های قلبی و سرطان شوند. نتیجه‌گیری کلی این است که طبیعی‌ترین گزینه‌ها سالم‌ترین‌اند اما کلید اصلی در مقدار مصرف است نه حذف کامل.