نولند آرباو، اولین بیمار پروژه نورالینک، از تجربه زندگی با ایمپلنت مغزی که در ژانویه ۲۰۲۴ در مغزش کاشته شده، سخن می‌گوید. او در سال ۲۰۱۶ در پی برخورد جسمی سخت به سر و غوطه‌وری در آب، می‌انه‌شیجه فلج شد و از آن زمان با ویلچر و ابزار‌های توان‌یابی زندگی می‌کرد.
حس‌وحال پس از حادثه
پس از حادثه، آرباو در یافتن جایگاه خود در جامعه دچار دشواری شد. اگرچه خانواده و دوستان او را همراه‌ی می‌کردند، اما حس درماندگی و رد شدن درخواست‌های استخدام به دلیل ناتوانی از تایپ سریع، او را دچار افسردگی کرد. او حتی نتوانست مدارک تحصیلی خود را به دلیل نپرداختن وام‌های دانشجویی دریافت نماید.
در سپتامبر ۲۰۲۳، هم‌اتاقی‌اش گرگ بین از پروژه نورالینک آگاه شد و آرباو را مطلع کرد. بین توضیح داد که این تراشه می‌تواند با برقراری ارتباط مستقیم بین مغز و کامپیو‌تر، افراد فلج را قادر سازد تا تنها با تفکر، دستورات را به دستگاه‌های الک‌ترونیکی منتقل کنند.
انتخاب به عنوان اولین بیمار نورالینک
آرباو با حمایت بین، پرسش‌نامه آنلاین نورالینک را تکمیل کرد که شامل سوالاتی درباره ماهیت آسیب، توانایی‌های حرکتی، مصرف الکل و سیگار و شرایط پزشکی بود. او نزدیک به دو سال پیش از مواد مخدر و الکل پرهیز کرده و با مطالعه ریاضیات، زبان و گوش دادن به کتاب‌های صوتی، انرژی تازه‌ای به زندگی خود بخشیده بود.
تیم نورالینک پس از بررسی پاسخ‌ها، با او تماس گرفت و برای آزمایش‌های پیش‌عملیاتی به مؤسسه عصبی بارو دعوت کرد. در این مراحل، ضخامت جمجمه و فضای بین مغز و جمجمه او مورد ارزیابی قرار گرفت و برخی کارکنان بیمارستان او را نامزد اصلی دریافت ایمپلنت می‌دانستند.
در ژانویه ۲۰۲۴ به او اعلام شد که اولین بیمار نورالینک خواهد بود. آرباو بیان کرد حس فوق‌العاده‌ای داشتم، چون می‌توانستم ببینم دیگران چقدر از این خبر شادمانه‌اند. همه مدام می‌گفتند دیدن من چه افتخاری است و اکنون می‌توانم بزرگ‌ترین کار جهان را انجام دهم.
خطرات احتمالی جراحی نتواند آرباو را منصرف سازد. او ساعت‌ها با دوستانش درباره مزایای روش نورالینک بحث کرد. یکی از دوستانش هشدار داد که ایلان ماسک تنها به پیشرفت اهداف خود فکر می‌کند، و دیگری با اشاره به آزمایش‌های حیوانی، نگرانی از پیامد‌های احتمالی ابراز داشت. اما آرباو با اطمینان گفت که اگر این روش پیامد‌های منفی داشت، ماسک و تیمش هرگز پروژه را آغاز نمی‌کردند.
نحوه عملکرد ایمپلنت
تراشه در هنگام فعالیت نورون‌ها، داده‌ها را جمع‌آوری کرده و با کمک هوش مصنوعی، الگو‌های عصبی را با حرکات انسانی تطبیق داده و به دستورات کامپیو‌تری تبدیل می‌کند. برای مثال، اگرچه آرباو نمی‌تواند دستان خود را حرکت دهد، اما می‌تواند به حرکت دادن آن‌ها فکر کند. تراشه این قصد را تشخیص داده، به لپ‌تاپ یا گوشی منتقل می‌کند و به او امکان می‌دهد دستورات را روی صفحه ببیند. در نتیجه، افراد ناتوان می‌توانند بیش‌تر با دنیای آنلاین تعامل داشته باشند و کار‌های شخصی را راحت‌تر انجام دهند.
روش کاشت تراشه‌ها
اکثر استارتاپ‌های عصبی، الک‌ترود‌ها را در نزدیکی نورون‌ها قرار می‌دهند، نه مستقیما روی آن‌ها. شرکت با روشی کمتر تهاجمی از طریق رگ‌های خونی وارد مغز می‌شود و محصول خود را روی سطح مغز قرار می‌دهد.
در مقابل، روش نورالینک متفاوت است؛ سیم‌های الک‌ترونیکی تراشه مستقیما با سطح مغز تماس دارند و کاشت آن دقت بسیار بالایی می‌طلبد. این نزدیکی به نورون‌ها، سیگنال کامل‌تری با پهنای باند بالا‌تر فراهم می‌کند و سرعت انتقال دستورات را افزایش می‌دهد. در صورت موفقیت کامل، این تکنولوژی نه تنها به فلج‌زدگان، بلکه به بیماران سکته مغزی و ALS نیز کمک شایانی خواهد کرد.
احساسات آرباو پس از کاشت ایمپلنت
در هفته‌های اول پس از جراحی، تیم متخصصان در کنار آرباو حضور یافتند. برخلاف بیماران معمول کاشت مغزی که پس از دو تا چهار ساعت فعالیت به استراحت نیاز دارند، آرباو تا ۱۰ ساعت می‌توانست کار کند. تراشه نورالینک عملکرد مناسبی داشت و رکورد‌های جدیدی در سرعت برقراری ارتباط مغز و کامپیو‌تر ثبت کرد.
در روز‌های اول، آرباو یاد گرفت که چگونه نرم‌افزار را با الگو‌های مغزی خود همگام‌سازی کند. پس از آن، دنیای او تغییر کرد می‌توانست بازی‌هایی مانند و شطرنج بازی کند، وب‌سایت‌ها را مرور نماید و به کتاب‌های صوتی گوش دهد.
بروز مشکلات
اما پس از یک ماه، آرباو متوجه تأخیر در انتقال دستورات شد. دلیل آن خارج شدن سیم‌های ریز تراشه از مغز بود که باعث کاهش الک‌ترود‌های فعال شد. نورالینک تاکنون توضیح رسمی برای این جابجایی نداده است، اما یکی از دلایل می‌تواند تفاوت ابعاد مغز انسان و حیوانات باشد که در آزمایش‌های حیوانی نیز مشاهده شده بود. همچنین جمجمه نسبتا ضخیم آرباو ممکن است بر قرارگیری سیم‌ها تأثیر گذاشته باشد. نسخه فعلی تراشه همچنان تحت نظارت است و نورالینک با تحلیل داده‌ها، راه‌حل‌های جراحی را برای تست‌های آتی بر روی بیماران بیش‌تر بهینه می‌کند.
آرباو گفت نمی‌توانستم کنترل ماوس را به خوبی انجام دهم. فکر می‌کردم به خاطر تغییراتی است که تیم در من ایجاد کرده، اما آن‌ها گفتند دلیلش خروج سیم‌ها از مغز من است. در ابتدا آن‌ها هم نمی‌دانستند مسئله چقدر جدی است و اطلاعات کمی داشتند.
رفع اختلال‌ها
برای حل این مشکل، مهندسان نورالینک الگوریتم‌های جدیدی برای پردازش بهتر داده‌های عصبی پیاده‌سازی کردند و روش تحلیل و ارسال داده‌ها را تغییر دادند. اکنون آرباو مجددا توانایی‌های قبلی خود را بازیافته و می‌گوید شرط می‌بندم بیمار بعدی که از این تراشه بهره‌مند شود، دقیقا همین حس را تجربه خواهد کرد؛ چون وقتی لذت استفاده از این توانایی‌ها را چشیدید، دیگر نمی‌توانید آن‌ها را رها کنید.
اکنون آرباو روزانه ۱۰ تا ۱۲ ساعت از ایمپلنت استفاده می‌کند و تنها برای شارژ یا خواب آن را رها می‌کند. در روتین روزانه‌اش، گوش دادن به کتاب‌های صوتی و موسیقی همراه با بازی‌های ویدیویی جای گرفته که نقش مهمی در بهبود حالت روحی او دارد. پیش از این برای انجام کار‌ها به دستورات صوتی و دهان‌گیر نیاز داشت، اما اکنون می‌تواند فعالیت‌ها را در لحظه تغییر دهد و پویایی به زندگی خود ببخشد.
اهداف آرباو برای آینده
او اخیرا یادگیری تایپ با کیبورد صفحه‌نمایش را آغاز کرده تا آرزوی مدت خود برای فعالیت به عنوان نویسنده را محقق سازد. آرباو به دنبال راهی برای کسب درآمد با کمک توانایی جدید است تا وابستگی مالی به خانواده را کاهش دهد. همچنین می‌خواهد درآمدی به دست آورد که بتواند از مادر خود بابت مراقبت‌های هشت ساله‌اش تشکر کند.
متخصصان نورالینک و آرباو توافق کرده‌اند که او در ازای نگهداری ایمپلنت، به مدت یک سال داده‌ها را در اختیار مهندسان شرکت قرار دهد. پس از این دوره، دو طرف تصمیم می‌گیرند که تراشه غیر‌فعال شود یا نسخه بهینه‌تری جایگزین گردد.
