یک مرد 59 ساله مبتلا به دیابت نوع 2 که روزانه به چند تزریق انسولین نیاز داشت، تحت یک درمان نوآورانه کاشت سلولی قرار گرفت و اکنون به اولین نفر در جهان تبدیل شده که انگارً بیماری او رفع شده و 33 ماه است دیگر به تزریق انسولین نیاز اشکار نکرده است.

به‌گزارش South China Morning Post، مردی 59 ساله که به‌زمان 25 سال دیابت نوع 2 داشت، در سال 2017 عمل پیوند کلیه انجام داد، اما قسمت عمده سلول‌های موسوم به جزایر لانگرهانس (Pancreatic Islet) خود را که به کنترل سطح قند خون می‌پردازند، از دست داده می بود. محققان می‌گویند او در معرض ریسک مشکلات جدی بر تاثییر دیابت قرار داشت، و به همین علت در ماه ژوئیه 2021 یک درمان نوین کاشت سلولی را اغاز کرد.

یازده هفته بعد از اغاز این درمان، او دیگر نیازی به دریافت انسولین تزریقی نداشت، و دوز داروهای خوراکی برای کنترل قند خون او نیز کم کم افت داده و نهایتاً یک سال سپس به‌کلی متوقف شد. محققان می‌گویند بازدید‌های بعدی نشان داد که کارکرد جزایر لانگرهانس این بیمار عملاً بازیابی شده است. او اکنون 33 ماه است که دیگر انسولین تزریق نمی‌کند.

این دستاورد مهم توسط گروهی از پزشکان و محققان چینی از دانشگاه بیمارستان شانگهای چنگ‌ژنگ، مرکز عالی علوم سلولی مولکولی از زیرمجموعه آکادمی علوم چین و بیمارستان رِنجی حاصل شده است. پژوهشگران نتایج یافته‌های خود را در مجله Cell Discovery انتشار کرده‌اند.

اولین نمونه موفق از سلول درمانی دیابت نوع 2 در انسان‌ها

پروفسور «تیموتی کیفر» از دپارتمان علوم سلولی و فیزیولوژیک دانشگاه بریتیش کلمبیای کانادا می‌گوید: «فکر می‌کنم این مطالعه پیشرفتی مهم در حوزه سلول درمانی برای دیابت باشد.» اگرچه داده‌های پیش‌بالینی تیم تحقیقاتی کیفر منفعت گیری از سلول‌های جزایر لانگرهانس برای درمان دیابت نوع 2 را قبول کرده می بود، اما کیفر می‌گوید که دستاورد محققان چینی اولین مدرک حاضر برای آزمایش موفق این درمان در انسان‌ها است.

«یین هائو»، محقق ارشد این پروژه از بیمارستان شانگهای چنگ‌ژنگ می‌گوید آن‌ها از سلول‌های تک‌هسته‌ای خونِ محیطی خود بیمار منفعت گیری کردند و آن را تحول دادند. آن‌ها این سلول‌ها را اصطلاحاً به «سلول‌های بذری» تبدیل کردند و بافت جزایر لانگرهانس را در یک محیط مصنوعی مجدد برای آن‌ها شکل دادند.

کیفر می‌گوید اگر پیروزی این رویکرد ادامه‌دار باشد، می‌تواند بیماران را از مشکلات مزمن داروها رها کند، حالت سلامت آن‌ها را ارتقا ببخشد، کیفیت زندگی‌شان را افزایش دهد و هزینه‌های سلامتی‌شان را پایین بیاورد. اما برای رسیدن به این نقطه ملزوم است افراد بیشتری تحت این درمان قرار بگیرند و کارکرد آن در مقیاس بزرگ‌تری آزمایش بشود.