در طول قرن قبل، ایتالیا به گفتن سرزمین شور و شوق، هنر، غذاهای لذیذ، مد و زیبایی های طبیعی بی نظیر، جایگاه خود را در تالار مشاهیر بین المللی عرصه سینما تثبیت کرده است و ارتشی از فیلمسازان را به دنیا معارفه کرده است که آثارشان نسل های بسیاری را شیفته خود کرده و خواهد کرد.

سینمای ایتالیا به یک اتفاق عظیم فرهنگی تبدیل شد و دوران طلایی نئورئالیسم را بعد از جنگ جهانی دوم برای ما به ارمغان آورد. استادانی چون فدریکو فلینی، پائولو سورنتینو و روبرتو روسلینی با داستان های شوق انگیز عشق، خیانت، پیچیدگی های روح انسانی الهام گرفته از فراز و نشیب های زندگی روزمره و این چنین فیلم های احساسات برانگیز و به شدت زیبای و بی نظیر خود ما را به وجد آوردند. این مقاله به ده فیلمساز برجسته ایتالیایی تعلق دارد که بزرگ ترین تاثییر را بر صنعت سینما داشته اند.

۱۰- انزو باربونی

انزو باربونی به گفتن مایه افتخار شهر رُم، در سال ۱۹۴۲ فعالیت سینمایی خود را به گفتن خبرنگار جنگ در طول جنگ جهانی دوم و سپس به گفتن اپراتور دوربین اغاز کرد. باربونی در سال ۱۹۶۱ به حرفه فیلمسازی روی آورد و با کارگردان سرجیو کوربوچی اغاز به همکاری کرد. باربونی اولین کار کارگردانی خود را در سال ۱۹۷۰ با وسترن جدی چاک مول (Chuck Moll) انجام داد که پیروزی محدودی داشت، اما اشکار شد که این فیلم در واقع یک هجو پرسروصدا از وسترن اسپاگتی است.

توانایی انزو باربونی در خلق کمدی های وسترن به او پشتیبانی کرد تا با دو بازیگر افسانه ای کمدی ایتالیایی به نام های باد اسپنسر و ترنس هیل پیوند حرفه ای واقعی برقرار کند. فیلم آن ها به نام They Call Me Trinity (۱۹۷۰) به اثری زیاد محبوب تبدیل شد و نه تنها در ایتالیا بلکه در سراسر جهان، اسپنسر و هیل را به قله های بی سابقه ای از شهرت رساند و دنباله آن به نام Trinity Is Still My Name (۱۹۷۱) به پرفروش ترین فیلم ایتالیایی آن زمان و یکی از موفق ترین فیلم های تاریخ این ژانر تبدیل شد.

باربونی به ساخت کمدی های اسلپ استیک در ادامه گفت که زیاد تر با وجود هیل یا اسپنسر ساخته می شد که چندین مورد از آن ها زیاد پرطرفدار و مشهور شدند، از جمله Crime Busters (۱۹۷۷), Go For It (۱۹۸۳), و Double Trouble (۱۹۸۴).

۹- روبرتو روسلینی

روبرتو روسلینی نویسنده، کارگردان و تهیه کننده متولد ۱۹۰۶ در رُم می بود که ۷۱ سال سپس در همان شهر درگذشت. روسلینی، فرزند یک مجسمه ساز و معمار، توانست با سفرهای زیاد خود، چشم اندازش را غنی کند. علاقه او عمدتاً به گفتن داستان های واقع گرایانه مرتبط با جنگ همانند Rome, Open City (۱۹۴۵) می بود که بر محیط های طبیعی تمرکز دارد و تصویری از زندگی در ایتالیا در طول اشغال آلمان را اراعه می دهد. فیلم های بعدی روسلینی مضمونی میهن پرستانه داشتند.

روسلینی یک استاد فیلمسازی با چند جایزه مهم در دنیای سینما می بود که زیاد تر برای فیلم هایی همانند Germany,Year Zero (۱۹۴۸) و Europe ’۵۱ (۱۹۵۲) شناخته شده است.او این چنین برای تداوم رابطه کاری اش با اینگرید برگمن شناخته می شد که با او جوایز بسیاری را به دست آورد.

برخلاف تعداد بسیاری از کارگردانانی که در طول زمان از لحاظ هنری محدود می شدند، روسلینی با گذشت زمان غیرمتعارف تر شد و به طور مداوم سبک های تازه و چالش های تکنیکی را توانایی کرد.داماد اسبق او، مارتین اسکورسیزی، در مستند My Voyage to Italy (۱۹۹۹) تاثییر قابل دقت روسلینی بر خود را تایید نموده و بر تاثییر فیلم های او را در بین دیگر کارگردانان ایتالیایی همانند فلینی، ویسکونتی، دسیکا و آنتونیونی اصرار کرد. روسلینی خالق برخی از بهترین فیلم های نئورئالیسم ایتالیایی در همه دوران ها است.

۸- سرجیو کوربوچی

سرجیو کوربوچی (۶ دسامبر ۱۹۲۷ – ۱ دسامبر ۱۹۹۰) زیاد تر برای وسترن های اسپاگتی عمیقاً خشن اما جذابش شناخته می بشود. از مهم ترین فیلم های او می توان به Django (۱۹۶۶) با بازی فرانکو نرو، Super Fuzz (۱۹۸۰)، یکی از موفق ترین فیلم های تک نفره ترنس هیل (در اکثر بهترین فیلم هایش، او در کنار دوست و همبازی قدیمی اش باد اسپنسر بازی می کرد) و The Great Silence (۱۹۶۸) اشاره کرد که این آخری بزرگ ترین شاهکار او محسوب می بشود.

قهرمانان فیلم های سرجیو کوربوچی غیر معمول و متفاوت بودند و از جذابیت کلاسیک شخصیت هایی که برای مثال گری کوپر نقش آن ها را بازی می کرد، زیاد دور بودند. صحنه های اکشن کوربوچی به خشونت تاریک و بی رحمانه شان معروف بودند که با تدوین سریه و آتشین و لرزش دوربین در طول سکانس های تیراندازی همراه می بود. این چنین، فیلم های او در آن زمان آمار کشتار زیاد بالایی را در خود داشتند، برای مثال جانگو بیشتر از ۱۸۰ مرگ داشت که ۷۹ مرگ به قهرمان داستان نسبت داده می شد. دیدگاه های چپ گرایانه کوربوچی زیاد تر فساد در نظام اندوخته داری اقتدارگرا را برجسته می کرد.

۷- برناردو برتولوچی

برناردو برتولوچی که در سال ۱۹۴۰ در پارما ایتالیا متولد شد، کارگردان برجسته ای می بود که برای فیلم های با تم های اروتیک خود مشهور می بود. او از نوجوانی به فیلمسازی روی آورد و این هنر را از طریق ساخت فیلم های مختصر آموخت. برتولوچی در ادامه در فیلم Accattone (۱۹۶۱) دستیار کارگردان پیر پائولو پازولینی شد و سال سپس اولین فیلم خود را با نام La Commare Secca/The Grim Reaper کارگردانی کرد. برخی از بهترین آثار او عبارت هستند از: The Conformist (۱۹۷۰), Last Tango in Paris (۱۹۷۲), The Sheltering Sky (۱۹۹۰) و Stealing Beauty (۱۹۹۶) که لیو تایلر در دوران نوجوانی در آن بازی کرده است.

برتولوچی با فیلم های Before the Revolution (۱۹۶۴) و The Spider’s Stratagem (۱۹۷۰) که با بغل باز در کن پذیرفته شدند، در سراسر جهان شناخته شد. اما این آخرین تانگو در پاریس (Last Tango in Paris)، تصویری شهوانی – تابوشکن با بازی مارلون براندو می بود که او را به شهرت بین المللی رساند. فیلم آخرین امپراتور (The Last Emperor) در سال ۱۹۸۷، داستان زندگی آخرین امپراتور چین، پو یی، برنده ۹ جایزه اسکار از جمله اسکار بهترین کارگردانی شد. اولین کتاب او به نام In Cerca Del Mistero نیز برنده جایزه معتبر ادبی ایتالیا شد.

۶- پائولو سورنتینو

پائولو سورنتینو کارگردان و فیلمنامه نویس ایتالیایی در سال ۱۹۷۰ در ناپل به دنیا آمد. او یک نام شناخته شده در سینمای معاصر ایتالیا و جهان است، با مجموعه ای درخشان از آثار از جمله he Great Beauty (۲۰۱۳), Youth (۲۰۱۵), The Hand of God (۲۰۲۱), و The Young Pope (۲۰۱۶) که این آخری یک سریال تلویزیونی زیاد تحسین شده با بازی جود لا و جان مالکوویچ است.

پائولو سورنتینو کارگردانی است که علاقه بسیاری به کشف موضوعات عمیق فلسفی و الهیات از طریق لنز ظریف و طنزآمیز خود دارد. فیلم های او جوایز بی شماری برده اند، در حالی که The Great Beauty به تنهایی برنده جایزه اسکار، گلدن گلوب، بفتا و پنج جایزه EFA در سال ۲۰۱۴ شده است. فیلم Youth از او با بازی مایکل کین و هاروی کیتل در سال ۲۰۱۶ نامزد اسکار بهترین ترانه اورجینال و دو نامزدی گلدن گلوب شد. اولین مجموعه تلویزیونی سورنتینو با نام پاپ جوان نیز پیروزی بزرگی در نظر منتقدان و مخاطبان در سراسر جهان بوده است.

۵- جوزپه تورناتوره

حرف های می بشود جوزپه تورناتوره، کارگردان و فیلمنامه نویس برجسته ای است که تاثییر سینمای ایتالیا را در دهه ۱۹۸۰ احیا کرده است. تورناتوره که در سال ۱۹۵۶ در سیسیل به دنیا آمد، به گفتن کارگردان تئاتر اغاز به کار کرد و تحت تاثییر مرشد خود میمو پینتاکودا قرار گرفت. او در ادامه ۱۲ فیلم بلند و ۱۰ فیلم مستند را کارگردانی کرد و به گفتن تهیه کننده، نویسنده و تدوینگر سینما نیز فعالیت داشت.

محبوب ترین فیلم های تورناتوره عبارت هستند از: The Unknown Woman (۲۰۰۶), Everybody’s Fine (۱۹۹۰), Baaria (۲۰۰۹), The Correspondence (۲۰۱۶), Cinema Paradiso (۱۹۸۸), و Malena (۲۰۰۰)، فیلمی که مونیکا بلوچی را در سطح جهانی به شهرت رساند.

فیلم های جوزپه تورناتوره با تمرکز بر اهمیت خاطرات زندگی در زمان حال و برنامه ریزی برای آینده، به بازدید نوشته قبل می پردازند. آن ها زیاد تر شخصیت هایی را به عکس می کشند که فعالانه به جستوجو تکه هایی از قبل خود می گردند یا در زمان حال تحت تاثییر آن تکه ها قرار می گیرند. تورناتوره همکاری پایداری با آهنگساز مشهور ایتالیایی، انیو موریکونه داشت و آخرین فیلم خود به نام Ennio (۲۰۰۱) را به این استاد آهنگسازی تقدیم کرد. فیلم های او بیشتر از ۶۰ جایزه بین المللی دریافت کردند!

۴- والریو زورلینی

والریو زورلینی که در سال ۱۹۲۶ در بولونیا متولد شد، پیش از ورود به دنیای تئاتر و سینما در دهه ۱۹۴۰ در ابتدا به تحصیل در رشته حقوق پرداخت. او ثابت کرد که یک مستندساز قوی است که به شدت تحت تاثییر سبک رئالیسم قرار دارد.

زورلینی سپس داخل عرصه داستان شد و برخی از ماندگارترین آثار کلاسیک سینمای ایتالیا را کارگردانی کرد، از جمله Violent Summer (۱۹۵۹), Family Diary (۱۹۶۲), The Camp Followers (۱۹۶۵), Indian Summer (۱۹۷۲), The Desert of the Tartars (۱۹۷۶) و یقیناً مهم ترین و شناخته شده ترین اثرش Girl With a Suitcase (۱۹۶۱) که کلودیا کاردیناله مسحور کننده و قشنگ در یکی از بهترین نقش آفرینی هایش در آن بازی کرده است.

تصاویر سیاه و سفید او احساسات در حال تکامل اما نافرجام را به شکلی بی بدیل به عکس می کشید و فیلم او به نام La Ragazza Con La Valigia (Girl With a Suitcase) یکی از احساسی ترین و رمانتیک ترین فیلم های تاریخ سینمای ایتالیا باقی مانده است. مرگ نابهنگام زولینی در سال ۱۹۸۲، تنها سپس از ساخت ۸ فیلم بلند، جایگاه او را در بین بزرگان سینمای ایتالیا تثبیت کرد.

۳- فدریکو فلینی

فدریکو فلینی، متولد ۱۹۲۰ در شهر ساحلی زیبای ریمینی، فیلمسازی است که فیلم هایش این قوت را داشتند که مخاطبان را به مقصدی فراتر از دنیای انگلیسی زبان ببرند. او حرفه طویل مدتی داشت که در طول قرن بیستم از نئورئالیسم به سمت تصاویر احساساتی و سورئال حرکت کرد، از جمله آثاری همانند La Strada (۱۹۵۴) و La Dolce Vita (۱۹۶۰.

فلینی به گفتن یکی از درون نگرترین و هنرمندانه ترین فیلمسازان ایتالیا تاثییر شگرفی بر سینمای جهان گذاشت و چهار جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان را از آن خود کرده است. دیدگاه او کلمه Felliniesque یا فلینیستی را داخل واژگان سینما کرد که به سبک منحصر به فرد و هیپنوتیزم کننده او اشاره دارد. فیلم های او الهام قسمت فیلمسازانی شد که آزمایش کردن را دوست داشته و با ترکیب داستان سرایی شخصی با سورئال، ریسک می کردند.

به طور اختصاصی، مارتین اسکورسیزی، شاهکار فیلنی به نام ۸ ۱/۲ در سال ۱۹۶۳ را شاهکار می داند و آن را برای آزادی، نوآوری و کار با دوربین تحسین کرده است. فلینی در سال ۱۹۹۳ جایزه اسکار افتخاری را برای سهم قابل دقت اش در گسترش سینما دریافت کرد که توانایی هایش در فیلمسازی را تصدیق کرد.

۲- میکل آنجلو آنتونیونی

در اینجا، ما یک قوت فیلمسازی ایتالیایی را داریم که در حوزه های کارگردانی، فیلمبرداری و تشکیل فعالیت می کند. میکل آنجلو آنتونیونی که در سال ۱۹۱۲ در فرارا، ایتالیا به دنیا آمد، بعد از این که اولین قدم های خود را به گفتن منتقد فیلم برداشت، کار بر روی فیلمنامه های سینمایی را اغاز کرد. او در ادامه اولین فیلمش را با نام Cronaca Di Un Amore (۱۹۵۰) کارگردانی کرد و بعد از آن با فیلم های Le Amiche (۱۹۵۵), L’avventura (۱۹۶۰), L’eclisse (۱۹۶۲), و Blow-Up (۱۹۶۶) و چندین فیلم دیگر مورد تحسین منتقدان قرار گرفت.

فیلم های آنتونیونی زیاد تر با شخصیت های پیچیده ای ارتباط دارند که خود را در حال دست و پنجه نرم کردن با پوچی و ناتوانی در انتقال درست احساسات شان می بینند و این چیزی است که تعداد بسیاری از ما در قرن بیست و یکم هر روز با آن دست و پنجه نرم می کنیم. شهرت دیدگاه انتقادی او بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ با تمرکز بر زنان جوان (مونیکا ویتی زیاد تر این نقش ها را بازی می کرد) در جستجوی معنی در زندگی هایشان به اوج رسید.

در حالی که برخی از فیلم های بعدی او چندان مورد تحسین قرار نگرفتند، جایگاه آنتونیونی در تاریخ سینما و احساسات قرن بیستم هم چنان تثبیت شده است. او در سال ۱۹۹۵ جایزه اسکار را به پاس یک عمر دستاورد سینمایی اش دریافت کرد.

۱- سرجیو لئونه

سرجیو لئونه (۱۹۸۹ – ۱۹۲۹) افسانه ای ترین کارگردان تاریخ غنی سینمای ایتالیاست. او ماجراجویی خود در عرصه سینما را به گفتن دستیار فنی در فیلم های حماسی تاریخی همانند Quo Vadis (۱۹۵۱) و Ben Hur (۱۹۵۹) اغاز کرد، که به او طعم آنچه قرار می بود در زندگی حرفه ای خودش داشته باشد را دادند – فیلم هایی حماسی با عظمت های شگفت انگیز. او اغاز به ساخت نسخه های ایتالیایی از فیلم های وسترن سرحدی آمریکایی کرد که مقصد آن پیروی از سینمای آمریکا می بود و سلاح هایی می بود که برای نفوذ به این صنعت به کار می برد، رویکردی که علتشد تا منتقدان به فیلم های اینچنینی لقب وسترن اسپاگتی را بدهند.

سرجیو لئونه فردی می بود که وسترن اسپاگتی را ترویج داد. سه گانه دلار او با بازی کلینت ایستوود به گسترش این ژانر در مقیاس جهانی پشتیبانی کرد و به مخاطبان نشان داد که شخصیت ها، صرف نظر از خوب یا بد بودن، می توانند ماهیت زیاد پیچیده ای داشته باشند و در اعمالشان قابل فهمیدن باشند. لئنه یکی از مهم ترین همکاران انیو موریکونه می بود که به او پشتیبانی کرد تا این ژانر را در قلب و ذهن مردم سراسر جهان تثبیت کند.

فیلم وسترن روزی روزگاری در غرب یا Once Upon a Time in The West (۱۹۶۸) با بازی چارلز برانسون، هنری فوندا و کلودیا کاردیناله، آخر بزرگ وسترن اسپاگتی محسوب می بشود و نماد گذار از غرب وحشی به مدرنیته به شمار می آید. در سال ۲۰۲۲، کارگردان فرانچسکو زیپل یک مستند چشم نواز و پراطلاعات در رابطه تاثییر لئونه بر سینما با نام Sergio Leone: The Italian Who Invented America را انتشار کرد که اکنون در اپل تی وی در حال پخش است.