کشورهای کمتحرک جهان بررسی شاخصهای عدم فعالیت بدنی و رتبهبندی ها بر اساس دادههای ۲۰۲۴, سازمان جهانی بهداشت (WHO) توصیه میکند هر بزرگسال در طول هفته حداقل دو ساعت و نیم فعالیت بدنی با شدت متوسط یا یک ساعت و ربع فعالیت با شدت بالا انجام دهد.

تشخیص شدت فعالیت به سادگی امکانپذیر است اگر در حین حرکت بتوانید صحبت کنید اما نتوانید آواز بخوانید (مانند پیادهروی سریع یا کوهنوردی)، فعالیت در رده متوسط قرار دارد؛ در حالی که دویدن، دوچرخهسواری سریع و ورزشهای پرفشار از نمونههای فعالیت شدید محسوب میشوند.

تحلیل جدیدترین دادههای جهانی کمتحرکی (۲۰۲۴) بر اساس گزارش منتشرشده در سال ۲۰۲۴ توسط نشریه معتبر لانست گلوبال هلث، کشورهای جهان بر اساس درصد جمعیتی که به حداقل پیشنهادی فعالیت بدنی نمیرسند، طبقهبندی شدهاند.

کشورهای با بالاترین نرخ بیفعالیتی بدنی در اوج این جدول، امارات متحده عربی قرار دارد که دوسوم جمعیت آن (حدود ۶۷٪) از استانداردهای الحداقلیé بدنی برخوردار نیستند. این رقم بالاترین نرخ ثبتشده در میان تمام کشورهای مورد مطالعه است. به طور کلی، پهنههای وسیعی از خاورمیانه، غرب آسیا و جنوب آسیا در نقشههای اماری با رنگ قرمز (خطرناک) مشخص شدهاند که نشاندهنده عدم فعالیت نزدیک به نیمی از جمعیت این مناطق است.

پارادوکس ژاپن طول عمر بالا با ورزش کمتر کشورهای شرق و جنوب شرق آسیا وضعیت نسبی بهتری دارند، اما ژاپن یک استثنای قابلتوجه است.

محققان معتقدند که طراحی شهری متمرکز بر پیادهروی، حملونقل عمومی کارآمد و رژیم غذایی سنتی سالم (مانند- ماهی، سبزیجات و سویا)، جبرانکننده بخشی از کمبود تمرینات ساختاریافته شدهاند. وضعیت اروپا و آفریقا تاثیر اقتصاد بر الگوهای تحرک اکثریت کشورهای اروپا و آفریقا در بازههای امنتر از نظر فعالیت بدنی قرار دارند. به ویژه در آفریقای جنوبی صحرا، سطح فعالیت بدنی به شدت بالا گزارش شده است.

دلایل اصلی این پدیده، ساختار اقتصادی این کشورها است بخش عمدهای از نیروی کار در کشاورزی معیشتی، کارهای ساختمانی و مشاغل دستی سخت مشغول به کار هستند که خود به فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید محسوب میشود، هرچند که این تحرک ناشی از انتخاب سبک زندگی سالم نیست، بلکه الزام معیشتی محسوب میشود. چرا کاهش فعالیت بدنی بحران جهانی است؟

کمتحرکی عامل خطر اصلی برای بیماریهای عدمعفونی همچون بیماریهای قلبی-عروقی، دیابت نوع ۲، سرطانهای گوناگون و اختلالات روانی است. هزینههای سالانه ناشی از بیفعالیتی بدنی بر سیستمهای بهداشتی و اقتصاد جهانی میلیاردها دلار برآورد میشود. راهکارها شامل توسعه زیرساختهای پیادهروی، مسیرهای دوچرخهسواری امن، سیاستگذاریهای شهری فعال و ترویج فرهنگ ورزشی در مدارس و کار است.