دوربین‌های مادون قرمز فضاپیما طیف‌هایی را ثبت کردند که نشان می‌داد ترکیب شیمیایی این سیارک کوچک بسیار شبیه به سیارک وستا است که سومین جرم بزرگ در کمربند سیارک‌ها محسوب می‌شود.
دیپ اسپیس ۱ به عنوان یک فضاپیما نمایش‌دهنده فناوری ناسا طراحی شده بود و با استفاده از گرانش سیارک و یک دنباله‌دار پرواز می‌کرد. این مأموریت به منظور آزمایش فناوری‌های پیشرفته فضایی تدوین شده بود.
فضاپیما در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۸ به فضا پرتاب شد و مقصد علمی اصلی آن کاوش سیارک بریل بود. مأموریت دو بار تمدید گردید تا شامل مواجهه با دنباله‌دار ۱۹پی/برلی و انجام آزمایش‌های مهندسی گسترده‌تر شود.
مشکلاتی در ردیاب ستاره فضاپیما در مراحل اولیه باعث تغییرات مکرر در پیکر‌بندی مأموریت شد. اگرچه پرواز در کنار سیارک تنها یک موفقیت جزئی بود اما مواجهه با دنباله‌دار ۱۹پی/برلی اطلاعات ارزش‌مندی را در اختیار دانشمندان قرار داد.
سری مأموریت‌های دیپ اسپیس با کاوشگر دیپ اسپیس ۲ ادامه یافت که در ژانویه ۱۹۹۹ پرتاب شد و هدف آن برخورد کنترل‌شده با سطح مریخ بود. با قطع تماس، این مأموریت نیز با شکست مواجه گردید.
دیپ اسپیس ۱ نخستین فضاپیمای ناسا بود که از موتور یونی به جای موشک‌های سنتی با سوخت شیمیایی بهره برد و راه را برای استفاده از نیروی محرکه برقی در مأموریت‌های آتی باز کرد.
