راهنمای جامع خودمراقبتی ۷ اصل طلایی برای ارتقای سلامت جسم و روان, خودمراقبتی یکی از مهمترین رفتارهای ارتقای سلامت است که شامل هر اقدامی برای بهبود و حفظ سطح سلامتی و خودشکوفایی فرد یا گروه میشود.

این مفهوم فراتر از مراقبتهای ساده روزمره قرار دارد و به معنای شناخت عمیق نیازهای شخصی و برداشتن اقدامات موثر برای برآوردن آنهاست.\خودمراقبتی چیست و چرا حیاتی است؟خودمراقبت یعنی مراقبت خودتان از خودتان؛ فرایندی که در آن شما ابعاد مختلف وجود خود را شناسایی کرده و برای تقویت آنها برنامهریزی میکنید. این ابعاد حداقل شامل ۷ بعد تحصیلی، اجتماعی، فرهنگی، محیطی، ذهنی، جسمی، معنوی و اقتصادی میباشد.

دوین برنامهای مناسب، باید موانع و مزایای آن را درک کنید.

درک این مسائل به شما کمک میکند تا خودمراقبتی را به عنوان بخشی ناگزیر از سبک زندگی خود در آورید.\اهمیت خودمراقبتی برای دانشجویاندانشجویان اغلب تحت فشار مسئولیتهای تحصیلی، دانشگاهی و شخصی قرار میگیرند. شرایط زندگی دانشگاهی تلاش بیشتری نسبت به دوره دبیرستانی میطلبد و استقلال بیشتری از فرد انتظار میرود. این تغییرات میتواند منبع استرس و اضطراب باشد.

جهان به شیوه سالمتری ارتباط برقرار نمایید.مطالعات نشان دادهاند که خودمراقبتی میتواند ظرفیت همدلی را افزایش دهد، کارکرد ایمنی را بهبود بخشد، سطح اضطراب را کاهش دهد و عزت نفس را تقویت کند.

در درازمدت، این سرمایهگذاری بر روی خود، بازدهی بسیار بالایی دارد.\اصول هفتگانه خودمراقبتی بر اساس استانداردهای جهانی۱. دانش و سواد سلامتسازمان بهداشت جهانی (WHO) سواد سلامت را مهارتهای شناختی و اجتماعی تعریف میکند که انگیزه و توانایی افراد را برای دسترسی، درک و استفاده از اطلاعات جهت ارتقای سلامت تعیین میکند.

شاخصهای آن شامل درک فرصتهای محافظت از سلامت، دانستن منابع معتبر اطلاعات بهداشتی، آگاهی از عوامل تعیینکننده سلامت، شناخت بیماریهای رایج، درک اهمیت غربالگریهای سلامت، شناخت زمان مناسب مراجعه به مشاوره و توانایی حمایت از دیگران است.\۲. بهزیستی روانی، خودآگاهی و عاملیتبهزیستی روانی شامل رضایت از زندگی، خوشبینی، عزت نفس، حس تسلط و کنترل، داشتن هدف در زندگی و حس تعلق است.

سازمان بهداشت جهانی سلامت روان را حالتی از رفاه میداند که در آن فرد تواناییهای بالقوه خود را میشناسد، با استرسهای عادی مقابله میکند، به کارهای مولد میپردازد و به جامعه کمک میکند. بررسی سلامت شامل مواردی چون سوابق پزشکی و ژنتیکی، وضعیت واکسیناسیون، نشانههای حیاتی، شاخص توده بدنی، سطح کلسترول و قند خون، سلامت عاطفی، سطح استرس، الگوی خواب و سلامت دهان و دندان میباشد.\۳.

فعالیت فیزیکی منظمبر اساس تعریف WHO، فعالیت بدنی هر حرکتی از عضلات اسکلتی است که مصرف انرژی میطلبد. ورزش منظم خطر ابتلا به بیماریهای غیرواگیر را به شدت کاهش میدهد. بزرگسالان ۱۸ تا ۶۴ سال باید حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط یا ۷۵ دقیقه با شدت شدید در هفته انجام دهند. جلسات باید حداقل ۱۰ دقیقه باشند. برای مزایای بیشتر، ۳۰۰ دقیقه فعالیت متوسط یا ۱۵۰ دقیقه شدید توصیه میشود.

تمرینات تقویت عضلانی برای گروههای عضلانی اصلی در ۲ روز یا بیشتر در هفته ضروری است.\۴. تغذیه سالم و متعادلرژیم غذایی ناسالم از مهمترین عوامل خطر بیماریهای مزمن است. شیوع چاقی ناشی از مصرف بیش از حد غذاهای کمکالری و فاقد مواد مغذی، اپیدمی جهانی شده است.

پیشنهادات اصلاح رژیم شامل رسیدن به وزن سالم، افزایش مصرف میوه، سبزیجات، حبوبات، غلات کامل و آجیل، محدود کردن چربیهای اشباع و حذف اسیدهای چرب ترانس، کاهش قندهای ساده و محدود کردن نمک (سدیم) با اطمینان از یدکدار بودن نمک مصرفی است.\۵. پرهیز از خطرات و کاهش ریسککاهش ریسک به معنای اجتناب از رفتارهایی است که مستقیماً احتمال بیماری یا مرگ را افزایش میدهند.

این شامل انجام کامل واکسیناسیون، ترک سیگار، عدم مصرف الکل، محافظت در برابر آفتاب، رانندگی احتیاطی و استفاده از کمربند ایمنی، و استفاده از کلاه ایمنی در دوچرخهسواری میشود.\۶. مراعات اصول بهداشتبهداشت شامل شرایط و اقداماتی برای حفظ سلامت و پیشگیری از گسترش بیماریهاست. بهداشت خوب شامل تمیز نگهداشتن محیط زندگی و کار، تصفیه آب آشامیدنی، شستشوی منظم دستها و پیشگیری از بیماریهای واگیر است.

مراقبتهای دهاندندانی مانند مسواک زدن دو بار در روز، نخدندان کشیدن روزانه و پوشاندن دهان و بینی هنگام سرفه یا عطسه از دیگر موارد حیاتی است.\۷. استفاده منطقی و مسئولانه از محصولات و خدماتاین اصل بر مدیریت ایمن و مؤثر سلامت خود، بیماریهای روزمره و شرایط جزئی با پشتیبانی داروها، محصولات و خدمات تمرکز دارد.

سازمان بهداشت جهانی توصیه میکند همیشه دستورالعملهای دارو را بخوانید، تداخلهای دارویی-غذایی و تداخل با فعالیتها (مانند رانندگی) را رعایت کنید، از داروساز یا پزشک درباره ابهامات بپرسید، در صورت بروز عوارض جانبی یا عدم بهبودی بلافاصله با پزشک مشورت کنید و دوره درمان را کامل نمایید.