در سوم اوت ۱۹۹۸، کنترل‌کنندگان زمینی موفق شدند پس از شش هفته سکوت کامل، مجددا با فضاپیمای سوهو تماس برقرار کنند. این ماهواره به سیگنال‌های ارسال شده از ایستگاه ردیابی در کانبرا، استرالیا، با تاخیری بین دو تا ده ثانیه پاسخ داد.

فضاپیمای سوهو در آوریل ۱۹۹۸ مأموریت اصلی دو ساله خود را به پایان رسانده بود. با این حال، در ژوئن همان سال، در حین عملیات تعمیر و نگهداری، ارتباط خود با مرکز کنترل زمینی را از دست داد.

پس از از دست رفتن تماس، ماهواره به طور خودکار وارد حالت بازیابی اضطراری خورشیدی شد. در این حالت، فضاپیما با شلیک پیشرانه‌های کنترل حالت و تحت هدایت حسگر‌های خورشیدی، خود را به سمت خورشید متمایل کرد تا انرژی لازم را از پنل‌های خورشیدی تأمین نماید.

تلاش‌های اولیه برای برقراری مجدد ارتباط نتیجه‌ای در بر نداشت و سیگنال‌های تله‌متری دریافت نمی‌شدند. مذاکره با فضاپیما چندین هفته به تأخیر افتاد تا اینکه در تاریخ سوم اوت تماس مجدد برقرار گردید.

با وجود پایان یافتن مأموریت دو ساله، پتانسیل بالای علمی سوهو باعث شد مأموریت آن چندین بار تمدید گردد. هدف اصلی این فضاپیما جمع‌آوری اطلاعاتی درباره جو خورشید، نوسانات خورشیدی و فرآیند شکل‌گیری خورشید بوده است.

علاوه بر مأموریت اصلی، سوهو ابزاری قدرتمند در کشف دنباله‌دار‌ها نیز محسوب می‌شود، هرچند که برای این منظور طراحی نشده بود.