محققان دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیگو در سال ۲۰۲۰ یک گونه جلبک را کشف کردند که با اصلاح ژنتیکی می‌تواند به یک کارخانه زیستی برای تولید سوخت بیودیزل و پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر از دیاکسیدکربن تبدیل شود.
این جلبک با نام علمی در یک برکه در محوطه دانشگاه اشکار شد و سویه اصلاح‌شده آن قادر است مقدار قابل‌توجه‌ی روغن تولید کند. این حتی در فاضلاب، در دمای بالا‌تر از ۴۰ درجه سانتی‌گراد، با بالا‌تر از ۱۱، در زیر نور کامل خورشید و در شرایط شوری برابر با نیم نمک اقیانوس می‌تواند رشد کند.
در محیط‌های قلیایی شکارچیان این جلبک نمی‌توانند زنده بمانند و آب نیز قابلیت حل دیاکسیدکربن بیش‌تری دارد؛ هرچه بیش‌تر در آب موجود باشد، رشد جلبک سریع‌تر خواهد بود.
پژوهشگران در مطالعه خود دریافتند که. نه تنها تحمل قلیایی دارد، بلکه می‌تواند تولیدمثل جنسی انجام دهد؛ این ویژگی امکان تکثیر انتخابی برای دستیابی به سویه‌هایی با تحمل بالا در برابر شوری، نور شدید و دما‌های بالا را فراهم می‌کند.
این جلبک به طور طبیعی برای ذخیره انرژی روغن تشکیل می‌دهد، اما ارگانیسم‌هایی که در شرایط خشن زندگی می‌کنند معمولا بازده‌ی تولیدی پایینی دارند زیرا اولویت آن‌ها فقط بقا است.
برای افزایش بهره‌وری، محققان ژن‌های مربوط به تشکیل روغن از دانه سویا را در ژنوم این جلبک قرار دادند که باعث افزایش می‌زان روغن از ۲۸ درصد در گونه اصلی به ۳۶ درصد در گونه اصلاح‌شده شد.
روغن حاصل در فرآیند جداگانه‌ای می‌تواند به بیودیزل یا پلی‌یورتان، نوعی پلاستیک پرکاربرد در پارچه‌های ضدآب و کاربرد‌های دیگر، تبدیل شود. محققان اعلام کرده‌اند که کفش‌های تولیدی از این مواد اکنون با قیمتی مشابه محصولات نفتی عرضه می‌شوند و مزیت تجزیه‌پذیری کامل در طبیعت را دارند.
