پنج ژوئیه سال ۱۰۵۴ می‌لادی، یک انفجار آسمانی قدرتمند آسمان تابستان را به درخشان در آورد. این پدیده که یک ابرنواخ‌تر بود، مرگ خشونت‌آمیز ستاره‌ای با جرم حدود ده برابر خورشید ما را نشان می‌داد.

ستاره‌شناسان چینی این رویداد را مشاهده و ثبت کردند. ستاره در بخش جنوبی صورت فلکی ثور ظاهر شد و در اوج درخشش، شش برابر زهره و تقریبا به درخشی ماه کامل رسید. قدر ظاهری آن به حدود منفی ۳.۵ برسد، یعنی تقریبا چهار برابر درخشان‌تر از زهره در درخشان‌ترین حالت، و تا ۲۳ روز در نور روز هم قابل دیدن بود.

باقی‌مانده این ابرنواخ‌تر بعد‌ها با نام سحابی خرچنگ شناخته شد؛ توده‌ای ابری و درخشان از گاز و غبار در فاصله هفت هزار سال نوری از زمین. امروزه این سحابی در نزدیکی ستاره زتا گاو دیده می‌شود و به دلیل اولین ثبت در فهرست مسیه، با نام نیز شناخته می‌شود.

سحابی خرچنگ منبع قوی امواج رادیویی است و نور مرئی آن با فرکانس مشابه امواج رادیویی منتشر می‌شود. این سحابی از معدود ابرنواختر‌های تاریخی مشاهده‌شده در کهکشان راه شیری است. در حالی که ابرنواختر‌های زیادی در کهکشان‌های نزدیک رصد شده‌اند، این رویداد‌ها در کهکشان ما نسبتا نادیرند. آخرین ابرنواخ‌تر مشاهده‌شده در کهکشان راه شیری، ستاره کپلر در سال ۱۶۰۴ می‌لادی بوده است.