در سوم ژوئن ۱۹۹۷ اخترشناسان اعلام کردند که برای نخستین بار عرض فیزیکی یک توده گازی که در حال چرخش در اطراف یک سیاهچاله است را اندازه‌گیری کرده‌اند. این داده‌ها حاصل جمع‌آوری اطلاعات در طول سال‌های متمادی توسط ماهواره کاوشگر فرا‌بنفش بین‌المللی (IUE) بود.
کاوشگر فرا‌بنفش بین‌المللی با هدف رصد نور فرا‌بنفش ساطع‌شده از ستارگان و دیگر اجرام درخشان کیهان به مدار زمین پرتاب شد. در طول دهه اول فعالیت این کاوشگر، بیش از ۱۵۰۰ مقاله علمی بر پایه داده‌های آن منتشر گردید. این رصدخانه فضایی پروژه‌ای مشترک میان ناسا، بریتانیا، شورای پژوهش علم و مهندسی و آژانس فضایی اروپا محسوب می‌شد.
نظریه‌پردازان برای سال‌ها پیش‌بینی می‌کردند که گرانش ماده را به یک دیسک مسطح یا دیسک برافزایشی مشابه صفحه گراموفون با حفره‌ای در مرکز تبدیل می‌کند. اما مشاهدات IUE در کهکشان ۳۳۹۰.۳ و در طول موج‌های فرا‌بنفش نشان داد که یک جرم گازی در حال دوران حول سیاهچاله است و عرض آن حدود یک پنجم سال نوری می‌باشد. با این اندازه‌گیری، وجود دیسک برافزایشی از حالت فرضیه خارج شده و به یک واقعیت مشاهده‌ای تبدیل گردید.
با وجود اینکه مأموریت کاوشگر فرا‌بنفش بین‌المللی برای سه سال برنامه‌ریزی شده بود، این ماهواره بیش از ۱۸ سال در مدار باقی ماند و تا زمانی که کاهش بودجه باعث از کار افتادن آن شد، فعالیت خود را ادامه داد.
