3 ژوئن 1997، اخترشناسان اظهار کردند که عرض فیزیکی یک توده گازی را که درحال چرخش در یک سیاهچاله است اندازه‌گیری کرده‌اند. این اولین‌باری می بود که اندازه‌گیری‌هایی از این دست انجام می‌شد. داده‌ها از نتایج جمع‌آوری‌شده در طول سال‌های متمادی توسط ماهواره کاوشگر فرابنفش بین‌المللی (IUE) منفعت گیری می‌کردند.

کاوشگر فرابنفش بین‌المللی (IUE) با مقصد بازدید نور فرابنفش ساطع‌شده از ستارگان و دیگر اجرام درخشان در کیهان به مدار زمین پرتاب شد. در طول دهه اول اغاز کار کاوشگر، بیشتر از 1500 مقاله علمی بازدید‌شده بر پایه داده‌های آن انتشار شد.

این کاوشگر رصدخانه اخترشناسی، پروژه‌ای مشترک بین ناسا، بریتانیا، شورای پژوهش علم و مهندسی و آژانس فضایی اروپا می بود.

برای سال‌ها، نظریه‌پردازان فکر کرده بودند که گرانش، ماده را به یک دیسک مسطح (دیسک برافزایشی) همانند به صفحه گرام موسیقی با حفره‌ای در وسط تبدیل می‌کند.

اما IUE نشان داد که در کهکشان 3C390.3 و در طول موج‌های فرابنفش، جرم گازی درحال دوران اطراف سیاهچاله است و عرض آن یک پنجم سال نوری است. با این اندازه‌گیری، دیسک برافزایشی دیگر گمان و گمان نبوده است و به حقیقت تبدیل شد.

با وجود این که مأموریت کاوشگر فرابنفش بین‌المللی برای سه سال برنامه‌ریزی شده‌ می بود، بیشتر از ۱۸ سال به‌طول انجامید تا این که افت بودجه تبدیل از کارافتادن‌ آن شد.