در هجدهم ژوئن سال ۱۱۷۸ می‌لادی، حدود یک ساعت پس از غروب خورشید، یک راهب انگلیسی به نام گرواز از کان‌تربری در کنار چهار ناظر دیگر شاهد پدیده‌ای عجیب در آسمان شدند. آن‌ها گزارش دادند که شاخ بالایی هلال ماه تازه و درخشان ناگ‌هان دو نیم شده است.

به نوشته گرواز در گزارش خود، از میان این دو نیم مشعل شعله‌وری بیرون آمد و آتش، زغال‌های داغ و جرقه‌ها از مسافت قابل‌توجه‌ی پرتاب شدند. راهب انگلیسی اضافه کرد که بدن ماه که در زیر این پدیده پیچ خورده بود، همانند مار زخمی می‌تپید و سپس هلال به حالت اولیه خود بازگشت. این رویداد ده‌ها بار یا بیش‌تر تکرار گردید.

در سال ۱۹۷۶، یک زمین‌شناس نظر داد که این گزارش تاریخی با موقعیت و سن دهانه ۲۲ کیلوم‌تری ماه به نام جوردانو برونو هم‌خوانی دارد. بااین‌حال، محققان معتقدند که چنین برخورد سیارکی‌ای می‌بایست زباله‌هایی را به فضا پرتاب کند که باعث بارش شهابی شگفت‌انگیزی می‌شد که هیچ‌گاه گزارش نشده است.

اکنون تفسیر رایج رویداد ۱۱۷۸، رؤیت یک شهاب‌سنگ در حال انفجار است که اتفاقا از منظر ناظران با ماه هم‌جهت بود. پل ویترز از آزمایشگاه قمری و سیاره‌ای دانشگاه آریزونا می‌گوید فکر می‌کنم آن‌ها در زمان و مکان مناسب بودند تا به آسمان نگاه کنند و شهاب‌سنگی را ببینند که مستقیما در رویه رو ماه قرار دارد و به سمت آن‌ها می‌آید.