آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی مزمن است که باعث الت‌هاب مزمن در مفصل‌ها می‌شود و در صورت درمان نشدن می‌تواند به مفصل و ناتوانی منجر گردد. این بیماری معمولا به صورت متقارن مفصل‌های کوچک دست‌ها و پاها را هدف قرار می‌دهد و می‌تواند اعضا‌های دیگر بدن را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
نشانه‌های اولیه آرتریت روماتوئید شامل سفتی مفصل‌های صبحگاه‌ی که بیش از یک ساعت طول می‌کشد، تورم و درد در مفصل‌های کوچک، خستگی مزمن، تب پایین و کاهش وزن ناخواسته است. بیماران اغلب از درد و تورم در مچ‌های انگشتان، مچ‌های پا و زانو‌ها شکایت دارند که به طور متقارن در هر دو طرف بدن ظاهر می‌شود.
تشخیص این بیماری بر اساس ترکیبی از معیار‌های بالینی، آزمایشات آزمایشگاه‌ی و تصویربرداری انجام می‌شود. فاکتور روماتوئید (RF) و آنتی‌سی‌سی‌پی از مهم‌ترین نشانگر‌های خونی هستند که در اکثر بیماران مثبت می‌باشند. تصاویر رادیوگرافی، اول‌تراسوند و ام‌آر‌آی (MRI) برای ارزیابی می‌زان مفصل و پیشرفت بیماری مورد استفاده قرار می‌گیرند.
درمان آرتریت روماتوئید با هدف کنترل الت‌هاب، کاهش علائم، پیشگیری از مفصل و بهبود کیفیت زندگی برنامه‌ریزی می‌شود. دارو‌های ضد روماتیسمی تغییر‌دهنده بیماری مانند متو‌ترکست، سالازوپیرین و هیدروکسی کلرکوئین ستون فقرات درمان هستند. در موارد مقاوم، دارو‌های بیولوژیک و مولکول‌های کوچک هدف‌دار (JAK ) تجویز می‌گردند.
مدیریت سبک زندگی نقش مهمی در کنترل بیماری ایفا می‌کند. ورزش‌های منظم و کم‌فشار، تغذیه متعادل غنی از آنتی‌اکسیدان‌ها و اسید‌های چرب اگا-۳، کنترل استرس، ترک سیگار و حفظ وزن ایده‌آل می‌تواند به کاهش الت‌هاب و بهبود عملکرد مفصل کمک کند. مراقبت‌های منظم توسط روماتولوژیست و تیم درمانی چندجانبه برای مانیتورینگ پیشرفت بیماری و تنظیم درمان ضروری است.
